
Alışılmışın dışında bir rengi giymek, ilk bakışta anlamlandıramadığımız bir eserin karşısında durup ona zaman ayırmak...
Kendi zevkini keşfetmek bazen küçük cesaretler gerektiriyor. Moda ve sanat söz konusu olduğunda, bizi heyecanlandıran seçimlerle çevremizin onayladıkları her zaman örtüşmüyor. Sevil Dolmacı ile sohbetimizin çıkış noktası da bu: Neyi, neden beğeniyoruz? Kendi adını taşıyan galerinin kurucusuyla sanatın kişisel stile etkisini, moda ve sanatçı iş birliklerini, koleksiyon oluşturmanın duygusunu konuşmak üzere bir araya geldik...
-Sanatla kurduğunuz ilişki, kişisel stilinizi nasıl etkiliyor? Bir sanatçıyla tanıştıktan ya da bir sergiyi gördükten sonra renklere, desenlere veya giyinme biçiminize bakışınızın değiştiği oldu mu?
Sanat, hayata bakışımı ve estetik anlayışımı şekillendiren en önemli unsurlardan biri. Sanatla ne kadar çok zaman geçirirseniz, renkleri, formları ve detayları algılama biçiminiz de o kadar değişiyor. Bunun kişisel stilime de yansıdığını düşünüyorum. Giyim konusunda zamansız parçaları, güçlü bir karakteri olan tasarımları tercih ediyorum. Benim için önemli olan bir şeyin o sezon moda olması değil, yıllar sonra da aynı duyguyu yaratabilmesi. Sanatta da benzer bir yaklaşımım var. Bir eserin ilk bakışta etkileyici olmasının ötesinde, zaman içinde de sizinle konuşmaya devam etmesini önemsiyorum.
Bir kıyafeti sizin gözünüzde sanat eserine yaklaştıran şey nedir? Tasarımcısının fikri, işçiliği, taşıdığı hikâye... Bu ilişkiyi güçlü biçimde hissettiğiniz bir tasarım ya da defileyi bizimle paylaşır mısınız?

Bir tasarımın arkasındaki fikir, kullanılan malzeme, işçilik ve tasarımcının kendine özgü bir dil oluşturabilmesi... Bunların hepsi benim için önemli. Bir kıyafetin yalnızca güzel görünmesi değil, bir düşünceyi ve karakteri yansıtması gerektiğine inanıyorum. Alexander McQueen bu konuda benim için çok özel bir örnek. Tasarımlarında tarih, sanat, doğa ve insan psikolojisini bir araya getirerek modayı çok daha geniş bir ifade alanına dönüştürdü. Onun işlerinde yalnızca kıyafet değil, güçlü bir hikâye ve sanatsal bir yaklaşım görüyorsunuz. Bence bir tasarımı kalıcı kılan da bu özgünlük.
-Moda markalarıyla sanatçıların iş birliklerini nasıl değerlendiriyorsunuz? Bir eserin yalnızca bir ürünün üzerine taşınmasının ötesine geçen, her iki tarafın da yaratıcı dünyasına katkı sunan bir iş birliği sizce nasıl olmalı?
Sanat ve moda birbirini besleyen iki disiplin. Ancak bir iş birliğinin başarılı olabilmesi için sanatçının yalnızca bir markanın görsel dünyasına katkıda bulunmasının yeterli olmadığını düşünüyorum. Gerçek bir iş birliğinde iki tarafın da birbirinden öğrenmesi ve birbirinin yaratıcı alanını genişletmesi gerekir. Sanatçının özgün kimliği ve düşünce dünyası korunmalı. Marka da sanatçıya yalnızca görünürlük sağlayan bir platform olarak yaklaşmamalı; üretim sürecinin gerçek bir parçası olmalı. Özellikle sanatçının kendi pratiğinin dışına çıkmasına, yeni malzemeler ve ifade biçimleri keşfetmesine imkân tanıyan projeleri değerli buluyorum. Böylece ortaya yalnızca ticari bir iş değil, kültürel açıdan da karşılığı olan bir üretim çıkıyor.
Sanatta da modada da başkalarının beğenilerinden etkileniyoruz. Sizce insan kendi gözünü nasıl eğitir? Bir eseri ya da tasarımı gerçekten sevdiğimizi, yalnızca çok gördüğümüz veya popüler olduğu için istediğimiz bir şeyden nasıl ayırabiliriz?

Bunun en önemli yolu görmek, araştırmak ve merak etmek. Sergileri gezmek, müzeleri ziyaret etmek, farklı dönemlerden sanatçıları tanımak ve mümkün olduğunca farklı disiplinlerle ilişki kurmak insanın estetik algısını geliştiriyor. Bir eseri ilk gördüğünüzde anlamlandıramayabilirsiniz. Hatta başlangıçta hoşunuza gitmeyebilir. Ama ona zaman ayırdığınızda, sanatçının düşüncesini ve üretim sürecini keşfettiğinizde ilişkiniz değişebilir. Bu nedenle bir eseri hemen beğenmek ya da beğenmemek zorunda olduğumuzu düşünmüyorum. Bence insanın kendi gözünü eğitmesi, zamanla kendi beğenisinin nedenlerini keşfetmesiyle mümkün. Popüler olanı bilmek elbette önemli ama yalnızca popüler olana yönelmek yerine kendi keşiflerinizi yapabilmek çok daha değerli. Sanatta da modada da başkalarının onayından bağımsız seçimler yapabilmek bir tür cesaret gerektiriyor.
Bir sanat koleksiyonu oluşturmakla yıllar içinde bir gardırop oluşturmak arasında benzerlik görüyor musunuz? Siz bir esere bakarken onunla uzun süre yaşamak isteyeceğinizi nasıl anlarsınız; kıyafet seçimlerinizde de benzer bir duygu arar mısınız?

Kesinlikle. Her ikisi de zaman içinde oluşan, kişisel deneyimlerle ve hafızayla şekillenen süreçler. Bir sanat koleksiyonu oluştururken de gardırobunuzu oluştururken de geçici trendlere bağlı kalmak yerine sizi gerçekten etkileyen, karakteri olan seçimler yapmanız gerektiğine inanıyorum. Bir eseri koleksiyonunuza dahil etmek, onunla uzun yıllar yaşayacağınızı kabul etmek demek. Ben bir esere bakarken yalnızca o an bende yarattığı etkiye değil, zaman içinde benimle nasıl bir ilişki kurabileceğine de dikkat ederim. Bazı eserler ilk karşılaşmada sizi etkiler, bazılarıysa zaman geçtikçe kendini açar. Gardıropta da zamansızlığı önemsiyorum. İyi tasarlanmış, kaliteli ve karakter sahibi bir parçanın modası kolay kolay geçmiyor. Bence önemli olan çok sayıda seçeneğe sahip olmak değil, gerçekten değer verdiğiniz ve uzun süre hayatınızda tutmak istediğiniz parçaları bulabilmek.
-Bir moda tasarımcısıyla bir sanatçıyı hiçbir sınır olmadan aynı projede buluşturabilseydiniz kimleri seçerdiniz? Bu buluşmadan nasıl bir dünya doğmasını isterdiniz?
Rei Kawakubo ile Anish Kapoor’u bir araya getirmek isterdim. İkisi de kendi disiplinlerinde alışılmış kalıpları sorgulayan, form ve algı üzerine düşünen, son derece özgün bir görsel dil oluşturmuş isimler. Kawakubo’nun bedeni ve silüeti yeniden yorumlayan yaklaşımıyla Kapoor’un boşluk, hacim, yüzey ve mekân üzerine kurduğu sanat dünyasının karşılaşmasından çok etkileyici bir proje çıkabileceğini düşünüyorum. Ortaya çıkacak işin geleneksel anlamda bir moda koleksiyonundan ziyade, bedenin, mekânın ve formun yeniden tanımlandığı disiplinlerarası bir deneyim olmasını isterdim. Beni heyecanlandıran projeler, iki farklı disiplinin birbirine benzemeye çalışmadığı, aksine kendi kimliklerini koruyarak birbirlerinin sınırlarını genişlettiği projeler. Böyle bir karşılaşmanın gerçekten özgün bir dünya yaratabileceğine inanıyorum.

