Ah, keşke zamana şöyle bir piknik örtüsü serip yayılabilsem...Yavaş hareketlerle sohbet ederken çay koyabilsem. Bir lokanta da kimsesiz gibi değil de kendimi gibi otrup uzun uzun yemek yiyebilsem. ne çok şey çağrıştırır naif desenler. 🙂