Hayata güvenmek lazım. Aslında o seni taşır, uşurur, uyutur. O seni kucaklıyordur da senin haberin yoktur.Teknolojisiz, benzinsiz, elektriksiz kalınır. Bal gibi de yaşanır. Hatta daha özgür yaşanır. Rüzgar, tonlarca ağırlığı olan bir yelkenliyi taşıdığında, dalgaLArı yararak yol alırısn ve çok eski şeyleri hatırlarsın. Nefesin ve sevdikleirn oldukça, başka birşeye ihtiyacın olmadığını.Gidilecek yer mi yapılacak yol mu? Sorusunu sorarsın. Muhakkak soracaksın bu soruyu. havada asılı duru bu soru. bazılarımız gidilecek yerin matah bir şey olmadığını fark etmiş ve acelelerine son vermiştir. knedini yola bırakmanın asıl yolculuk olduğunu anlamıştır. 🙂😇