Kişi sürekli sevgi konularında sorun yaşıyorsa, tekrar tekrar bizi üzen, sevmek için koşul ortaya koyan bizi yoran ilişkileri kendimize çekiyorsa burada neyi görmeliyiz?

Diğerleri bizim aynamız... Yani bizim bilinç dışımızı yansıtan aynalar gibi düşünebiliriz. Bizim eksik, dönüşmesi gereken hatalı yanlarımız bizim öğrenmemiz gerekenler, diğerlerinden bize bu şekilde yansır. Evren bize eksiklerimizi öğrenmemiz gerekenleri dönüşmemiz gereken parçalarımızı diğerlerinden yansıtarak bize öğretir. Evreni iyi okumak, başımıza gelenleri iyi okumak, zorluklarımızı iyi okumak gerekir. Hayatı okumak bizi ‘daha iyi bir ben’ yaratmaya yöneltir. Diğerlerinde fark ettiğimiz hoşlanmadığımız yanlar ne yazık ki bizde de var. Bunları fark edip dönüştürdüğünüzde diğerlerinin bize davranışları da değişiyor. Bizi üzen, yoran, sevmeyi bilmeyen, sert ve katı davranan kişiler aslında bizim kendimize ne kadar hoşgörüsüz sert ve katı olduğumuzu yansıtır. Olduğumuz halimizle kabul edilmediğimizde, saf sevgiyi, koşulsuz sevgiyi tadamadığımızda, sevgi eksikliği yaşadığımızda görmemiz gereken tek şey kendimizi sevmeyi bilemediğimizdir. Kendimizi koşulsuz sevdiğimizde, şefkatle kendimizi dönüştürdüğümüzde, diğerleri de bize şefkat gösterir ve bizi koşulsuz sever.