Diğerlerinin hatalarını görmüyorum bile ama ben en ufak hatamda kendime kızıyorum, en ilginç tarafı bunu bana yapan yok, kendimi en ufak hatamda değersiz ve yetersiz hissediyorum, kendimi yaralı hissedip hep kendime acıyorum, nasıl değişirim?

Hatalarına karşı toleranslı bir evde 0-7 yaşını geçirmediğin kanısındayım. Ne yazık ki bu programlar bu yaşlarda yükleniyor, görerek de yaşayarak da yüklemiş olabilirsin. Hatalarına karşı toleransın yok ve öz şefkatli değilsin o yüzden diğerleri de bunu senden öğreniyorlar. Kendine bu kadar katı olduğun için diğerleri de sana karşı bu kadar katı davranıyor. Kendine acıman ise içindeki yaralı ve yetim çocuğu hissetmenden ötürü oluyor. İçindeki yaralı çocuğa acımak yerine şunu sormalısın; benim içimdeki yaralı çocuğun neye ihtiyacı var? Sevilmeye, değer görmeye, görünmeye, hoşgörüye, şefkate belki de koşulsuz sevilmeye… İçindeki çocuğun neye ihtiyacı varsa bunu ona vermeye mükellefsin. Değersizlik ve yetersizlikle ilgili programların ve blokajların olmalı, bunları fark et, dönüş ve destek al. Sen değerlisin ve yeterlisin hatırlamak için kendine yardım eli uzat…Hürriyet okurlarım için sevgiyle… Bilin istedim…