Sanata sığınmak ve Devriamber

Devriamber

“İçini kanatan acını resme dökebilir misin?

İçinde yarım kalmış sevgilerin resmi kaç gecede biter?

İnsan acılarıyla nasıl barışır?

Kaç kere düşer, kaç kere kalkar, aynı döngüyü kaç kere yaşar?

Yüzünü tam güneşe çevirecek iken, ölüm döngüsü yüzünü kaç kere yere düşürür?

Sırlar; ayrı ayrı acıların yaşandığı, karanlık gözyaşı kuyularında boğulan sırlar, güçlü omuza konulan o küçük baştaki saçları okşayan büyük ellerin kokusunda köklere duyulan özlemde gizli kalan sırlar.

Bir babanın elleri, bir çınarın kökleridir.

Baba, dallarında kuşlar saklayan kocaman bir çınardır.

Başı okşanan küçük kız, hani o ilk büyük acıyla bir anda büyümek zorunda kalan, yüzü güneşe dönük görünse de aslında gözü hep topraktadır. Hani bir gün mutlaka her insanın gideceği kahverengi, serin toprak...