Eşimi öyle çok sevdim ki herkesten her şeyden çok, hayatımda neyim varsa feda ettim, onunla evlenmek için ailemi karşıma aldım, okulumu bıraktım, çalışmadım, arkadaşlarımı istemedi, görüşmedim, taşındık ve tüm bunların sonucunda aldatıldım. Yaptığım tüm fedakârlıkların sonucunda bunu hak etmedim, şimdi beş kuruşsuz ortada bırakıldım, öyle sevmişim ki gözüm kararmış ne kadar zalim olduğunu görmemişim, nerede hata yaptım?

Partnerinin davranışları sağlıklı davranışlar değil, seni yalnızlaştırmak üzere bir plan, bunu görmelisin, ailenin onaylamadığı, arkadaşların da kötü, herkes kötü ve tek o iyi... Bu narsistik davranış modelleri. Seni yalnızlaştırarak kendine mahkûm etmiş, aldatılarak ve ortada bırakılarak da kurbanı olmuşsun. Seni suçlamıyorum, çünkü bir narsistik eğilimleri olan biri aşk bombardımanını ve elde tutmayı, göz boyamayı da çok iyi bilir, şunu bu planın kurbanı oldun ancak bu kötü kader değil. Buradan çıkarsın. ‘Neden bu benim başıma geldi’ sorusundan çıkıp, ‘buradan nasıl çıkarım, kendim için nasıl yeterli olurum’ da kalmalısın? Sen buradan çıkacak tüm yetilere sahipsin. Olanı geride bırakıp yola koyulmalısın, bu yolda kırdığın kişiler varsa onların gönlünü almalısın. Umarım ailen sevgi dolu sana kucak açar, değilse de sana rehberlik edecek, destekleyecek birileri seni yolunda bulacak, sana söz... Bu hep böyle oldu... Yüce güce güven...