Hayat boyu başarı odaklı oldum, ailemdeki her birey en iyi okullardan mezun ve çoğu öğretim görevlisi oldu. Ben ailem tarafından kabul görmek için hep çok çalıştım. Şimdi çok başarılıyım, hayalimdeki üniversiteyi derece yaparak kazandım. Okulun yıldız öğrencisi kabul edilsem de kendimde çok şey eksik. Başardım ve ailemdeki bazı kişilerden hâlâ sevgiyi alamıyor olmam beni tüketti, ailem beni çok başarılı olsam da görmüyor, tükendim, dipteyim, nasıl çıkarım?

Bilinç dışı kayıtlarının önemli bir kısmı 0-7 yaşta oluşuyor. Bilinç dışınla belli ki ‘Sevildiğimi hissetmek için başarılı olmalıyım’, ’Başarılı olursam sevilirim, kabul görürüm, görünür olurum’ gibi kayıtlara sahipsin. Bu kayıtlara çalışılmalı, bu inançlardan serbest kalmadığın için tükeniyorsun. Sen bilinç dışınla şunu söylüyorsun ‘Bak o kadar çalıştım, başarılı oldum ve hâlâ sevilmiyorum, görünmüyorum, öyleyse bu imkânsız…’ Ve böylelikle tükenmiş hissettin. Sevilmenin şartı, koşulu yoktur. Sevilmek koşulsuzdur. Bu seninle ilgili bir konu değil ailendeki bireylerle ilgili bir konu… Koşulsuz sevmeyi öğrenmeliler,öğrenemeyebilirler eğer öyle olursa sen kendini sevmeyi öğrenmek zorundasın. Sen kendini başarılı olmaktan bağımsız sevmeyi öğrenebilirsen söz onlar bunu senden öğrenecekler. Kendini sev ve kendine şefkatli ol… Olduğun her halinle güzel yönlerinle görünmeye, sevilmeye, kabul görmeye layıksın, bu mümkün ve güvenli…