Ataerkil bir ailede yaşıyoruz, bir aile apartmanında altı haneyiz. Biz çocuklar olarak her ne olursa olsun bize denileni yapmalıyız ve yapmazsak bu saygısızlık, nezaketsizlik olarak görülüyor. 24 yaşında hâlâ sülalenin çocuğu muamelesi görmek beni gerçekten çok yordu. Saygıda asla kusur etmem, her zaman nezaketliyimdir ama kimse dur durak bilmiyor sizce ne yapmalıyım?

Ne kadar konservatif açıdan da baksam, gelenek ve göreneklere körü körüne bağımlı kalmanın ruhsal gelişime aykırı olduğunu söylemek zorundayım. Saygı göstermek ve saygınlık bir erdem ve sonuna kadar savunucusuyum ancak bu diğerleri ve çocuklar için de geçerli olmalı. Senin alanına ve sınırlarına saygı duymak da erdemli bir davranış. Senin aldığın kararlara saygı duymak aktif bir şekilde dinlemek ve rehberlik etmek de saygın bir davranış. Saygı sadece büyüklere gösterilen bir erdem değildir. Saygı her yaratılmışa göstermek zorunda olan bir erdemdir. Buna ağaç, orman, su da dahil. Bu kadar dar bir çerçeveden ve ezberlediğimiz bir çerçeveden bakıyoruz ki olması gerektiği gibi değerlendiremiyoruz. Yaradan tanımı yaratıcı perspektifinden görebilsek inan hayatta çok şey dönüşürdü ve gelenek göreneklerimiz de dönüşürdü eminim. Büyüklerine saygılı olman benim için çok değerli. Bu yaydığın enerji muhakkak sana geri dönecektir. Diğerleri de sana saygı gösterecektir. Nezaket ve saygıda kusur etmemen çok güzel ancak dengeyi kaçırırsan ve özellikle tevazuda dengeyi kaçırırsan diğerleri seni yok sayar. Nezaketli bir mesafe her zaman olmalı herkesle ve her şeyle… Bu açıdan düşündüğünde ve kendini eleştirdiğinde, düşeceğinden eminim.