Virginia Woolf, “Kendine Ait Bir Oda” salık vermişti kadınlara.

Bir kadının potansiyeline ulaşabilmesi için, ekonomik bağımsızlığı (tek taşımı kendim aldım) ve kendine ait bir alanı olması gerekirdi.

Çağlar boyu eğitimden ve toplumsal hayattan uzak tutulmaları, onları finansal olarak erkeklere bağımlı hale getirmişti.

Ayrıca seslerini duyuracak, fikirlerini söyleyecek yasal güçleri de olmamıştı.

Halbuki bir kadının yazabilmesi için, bağımsız olması şarttı.

Woolf, bunu 1929’da yazdı. Neredeyse 100 yıl önce.

Bugün ülkemde, kadınların bırak eğitim ve yaşam alanı, kendine ait bir nefesi bile kalmaması beni çok üzüyor.

Duyduğumuz hikayeler uzak diyarların acı dolu hikayeleri değil, yanı başımızda.

Yanı başımızda ölüyor küçük Narin’ler ve gencecik kızlar.

Sanki eski çağların kurban verilen ilkel törenlerinde ve törelerindeyiz.

Bütün kadınlar ve anneler tedirginiz.

Sokaklar böyleyse, ücra köyler böyleyse, bunlar kabul edilip geçilen şeylerse, nasıl büyüteceğiz burada çocuklarımızı, kızlarımızı, nasıl güvenle var olacağız diyoruz.

Soruyoruz, ama kime bu soru?