Şimdilerde herkesin dilinde bu cümle. “Geçen karşıma çıktı.” Nerede karşına çıktı?

Nedir bu karşımıza çıkıp duranlar ve neden karşımıza çıkıyorlar?

Biz onlar karşımıza çıksın diye başvuruyoruz aslında.

Aramalarımız artık parmak izimiz gibi bizi ele veriyor.

“Ne yersen osun” vardı. Şimdi de “Ne aradıysan osun” var.

Hepimiz çok iyi biliyoruz artık aradıklarımızın peşimize takıldığını.

Eskiden “Karşıma çıktı” başka bir şeydi, sokakta filan karşına bir tanıdık çıktığında söylerdin.

Şimdiyse, her gün dilimizdeki bu cümlede bir gizli özne olduğu gibi (ben, çünkü benim aradıklarımın beni bulması bu), bir de gizli özür var.

Ben aramadım bunu, bu benim karşıma çıkan bir şey. Tanımıyorum!

Telefon bağımlığımızın en sinir bozucu yanı bence, aslında bizi ilgilendirmeyen bir sürü şeye maruz kalmamız.

Geçenlerde yatmadan, bugün kafamdaki dosyada hangi imajlar kalmış diye bir düşündüm de, çoğu çöp.

Şu anlamda çöp: Ne bana, ne yaptıklarıma, ne hayallerime, ne neşeme, ne de öğrenmeme katkı sağlayan bir sürü detay.

Kafamızı çevirip çevirip, bizi aslında ilgilendirmeyen ve cezbetmeyen şeylere bakıyormuşuz gibi.

Bu cümleyi biraz fazla duyunca bir mercek altına almak istedim.

Bir sürü markanın ve bir sürü şirketin şu an hedefi ‘karşımıza çıkmak’ zaten.

Konuştuklarımızın, hatta aklımızdan geçenin bile karşımıza çıktığı bir çağ.

Tuhaf değil mi, telepati gibi.