Evet hayat devam ediyor ama.

 BEN Türk insanının sağduyusuna inanırım. Ama görüyorum ki bazı değerlerimizi yavaş yavaş kaybediyoruz.

Paylaşmayı, dayanışmayı, başkasının acısını hissetmeyi...

Biz, aynı masada sofrayı paylaşan bir millet değil miydik?

Komşumuzun cenazesinde ağıt yakan, düğününde halay çeken bir toplum değil miydik?

Ne oldu bize?

Değerlerimizi kaybetmeye başladıkça, vicdanımız da donmuş bir kış sabahı gibi hissizleşiyor.

Bir otelde 78 kişi ölürken, yan otelde kayak tatiline devam etmek...

Bu, sadece olayın olduğu yer için değil, hepimiz için bir sorgulama meselesi.

Hayat devam edecek, evet. Ama hangi hayat, hangi değerlerle?

Daha iyi oteller yapabiliriz, yangın alarm sistemlerini geliştirebiliriz, yasal düzenlemeler yapabiliriz. Bunlar önemli ama yeterli mi?

Asıl mesele, içimizdeki vicdanı yeniden bulmak. İnsan olmayı hatırlamak.

Bu bir nostalji manifestosu değil. Ama bir vicdan çağrısı.

Sadece “üzüldük” demek yetmez.😒