“Üzüntünü de sevincini de çok uzun yaşama. Üzüntünü uzun yaşarsan vücudun etkilenir hastalanırsın. Sevincini uzun yaşarsan hayatın gerçeğine dönüşün de zor olur.”

Volkan Konak’ın bir röportajını okudum.

Şöyle diyor:

“Haddinden fazla, abartılmış şekilde duygusalım. Gözyaşını seviyorum. Nemli gözlü olmaktan gurur duyuyorum. Uzun yolda ve geceleri çok ağlarım. Ağlamak, ruhumu terbiye eder. Kötü insanın gözyaşı yoktur, iyi insanın gözyaşı vardır. Kötü insan kurumuş ağaç gibidir. Gölgesi bile olmaz. Ben hep böyle yeşil, nemli olmayı seviyorum.”

Elbette Volkan Konak, vicdanlı insanların bu dünyada işinin zor olduğunu söylüyor.

Ama hayat işte duygusal insanları bu hayat yoruyor, üzüyor.

Volkan Konak nurlar içinde uyusun.

Bu vesileyle dedemi de hatırladım, o da nurlar içinde yatsın.😒