İzmir Körfezi Norveç’in fiyortlarından da mı zor

20 milyonu aşmış bir mega kentle baş etmek artık bir akrobasi işi. Benim konum bugün İzmir.

Bir zamanlar “yaşanabilir şehir” etiketine sahipti. Ama artık o da büyüdü.

Pandemi sonrası göç aldı. Ve şimdi İstanbul’la yarışacak düzeyde bir trafik problemine sahip.

Şehirde artık günün her saatinde bir trafik problemi var.

İşte bu yüzden bugün İzmir’in en tartışmalı ama en gerekli projelerinden birine dönelim

Körfez Geçiş Projesi… İzmir Büyükşehir adaylığı sırasında Binali Yıldırım ortaya attığında çok ses getirmişti.

Tünel ve köprüyle körfez karşıya bağlanacak, trafik rahatlayacaktı.

Ama olmadı.

Fizibilitesi hazırdı. Teknik olarak mümkündü. Ama çevre tartışmaları, siyasi itirazlar ve klasik İzmir refleksleriyle rafa kalktı.

Şimdi sıkı durun.

Size Norveç’ten bir haber vereyim.

Norveç; Avrupa’nın en disiplinli, çevreye en duyarlı ülkesi; onlar ne yapıyor biliyor musunuz?

Dünyanın en uzun ve en derin su altı tünelini yapıyorlar.

Adı; Rogfast.

Tam 26.7 kilometre uzunluğunda, 390 metre derinlikte.

Bakın tekrar yazıyorum.

390 metre derinlikte.

Proje tamamlandığında Stavanger ve Bergen arasındaki yol 40 dakika kısalacak.

Sadece bu da değil. Feribotlara elveda denilecek.

Seyahat süresi düşüyor, karbon emisyonu azalıyor.

Üstelik doğrudan kayanın içinden patlatılarak yapılıyor. Norveç bu konuda o kadar deneyimli ki; “Bizde köprüden daha ucuza deniz altı tüneli yapılır” diyorlar.

Ülkede şu an 40’tan fazla deniz altı karayolu tüneli var.

Soru şu: Norveç bunu yapıyorsa, biz neden yapamıyoruz?

İzmir Körfezi, Norveç fiyortlarından daha mı zor?

Veya biz tünel mühendisliğinde Norveç kadar cesur değil miyiz?

Bence mesele mühendislik değil.

Bugün İzmir’de artık bu proje lüks değil, ihtiyaç.

Kente her yıl on binlerce yeni araç giriyor.

Alternatif yok; köprü istemiyorsanız, tüneli konuşacağız.

Trafik sıkışınca insanlar kızıyor ama çözüm gelince herkes susuyor.

Norveç fiyortların altını oyarken çevrecilik elden gitmiyor.

O zaman biz de bu projeyi tekrar masaya yatırmalıyız.

Günü kurtaran değil, 50 yıl sonrasını düşünen bir şehir planlaması için...