İstanbul Film Festivali’nde unutamadıklarım.

Festivalin Gabriel Mascaro imzalı “Mavi İz”i çok sevdim çünkü yaş geçtikçe insan yaşlanmıyor. Yaşama karşı pedallarımızı çevirmemiz gerekiyor, bu durum bizi daha çok genç ve özgür kılıyor. Bu temaları incelikle işleyen film, sinematografik taraflarıyla da dikkat çekiyor.

 Ido Fluk imzalı “Köln 75”i çok sevdim çünkü film Almanya’da geçiyor. 1975 yılında Köln’de gerçekleşen ve caz piyanisti Keith Jarrett’ın efsanevi Köln Konseri’nin perde arkasını anlatan bir yapım. Filmi ilginç kılan en önemli şey; tüm zamanların en çok satan solo caz albümü kaydına olanak sağlayan unutulmaz konserin nasıl organize edildiğini ele alması.😬