Bir köpeğin ölümü🤫

Yukarıda Melon Şapka’nın köpeği Pascal’ın ölümünden sonra yaşadığı uzun yas dönemi üzerine şöyle yazdım; “bazen bir köpeğin kaybı bir insanın kaybından daha acı olabilir.”

Uydurma bir şey değil, yaşanmışlıkları kadar bilimsel açıklamaları da var. Evet, köpeğinin ölümü insanı bir arkadaşın ya da akrabanın ölümünden daha fazla acıtabiliyor.

Bilim insanları, bilimsel verilerle bunu şöyle açıklıyor: Köpeklerini ve yakınlarını kaybeden insanların beyin MR’ları karşılaştırılmış.

Köpeğini kaybeden insanlarda, yakınlarını kaybeden insanlardan daha derin sinir yolları tespit edilmiş. Neden mi? Çünkü köpekler insan beyninde koşulsuz sevgi ve bağlılığın bulunduğu bölgeyi harekete geçiriyor. İnsanların ise diğer insanlarda koşulsuz sevgiyi tamamen harekete geçirmesi çok sık rastlanan bir şey değil.

İnsan ilişkileri beyinde 147 sinir yolunu aktive ediyor. Bir köpek ise insanda 302 sinir yolunu hareketlendiriyor. Ve buna ek olarak insan ilişkilerinde bulunmayan koşulsuz kabullenme de insan köpek ilişkisinde hayat buluyor.

Bir köpeğin kaybı insana daha önce yaşamadığı bir şeyi, sonsuz, saf ve temiz sevgiyi kaybettiriyor. Ve dahası...

Köpeklerin insanda salgılattığı mutluluk hormonu, oksitosin, bir insanın bir insana verebileceğinden 5 kat daha fazla ve kalıcı.Köpeklerini kaybeden insanların büyük, ani bir boşluğa düşmesinin ve depresyona girmesinin nedeni bu.

Nefessiz kalmak işte o anda yaşanıyor.

Hayatının en kötü gününde hissettiklerin sonsuza dek sürebiliyor üstelik. Çünkü gerçek aşkın son kullanma tarihi olmaz.🤨