1 year ago
Tabelalar değişiyor ama hikâye birikmiyor
BUGÜN size bir restoran hikâyesi anlatmak istiyorum.
Ama bu sadece bir ‘mekân’ hikayesi değil.
Bu, bir kültür hikayesi.
Bir aidiyet, bir sadakat ve biraz da sabır hikayesi.
Madrid’de tam 300 yıldır kapısını kapatmayan bir restoran var. Adı, ‘Botin’.
Guinness Dünya Rekorları’na göre burası dünyanın en eski restoranı.
1725 yılında açılmış.
O günden bu yana da her gece odun ateşli fırınında pişen yemeğini çıkarıyor.
Her gece o eski taş duvarlara yeni bir sohbet, yeni bir gülüş, yeni bir hikâye ekleniyor.
Ve biz dönüp bakıyoruz kendi şehirlerimize, sokaklarımıza…
Bizde açılan mekânların ömrü Instagram Story’si kadar çünkü…
Bugün Türkiye’de bir restoran, bir kafe ya da bir galeri açılıyor.
Açılışta her şey muazzam, büyük vaatler, bol PR, havalı dekor, yıldızlı şefler…
Ve çoğu, birkaç sezon sonra sessizce kapanıyor.
Çünkü bizde mekânlara ömür biçiliyor.
Modası geçince yerine yenisi geliyor.
Tabelalar değişiyor ama hikâye birikmiyor.
Avrupa’da neden farklı?
Çünkü sahipleniliyor, bir mekân açıldığı andan itibaren korunuyor.
Nesilden nesile aktarılıyor.
Tıpkı ‘Botin’ gibi…
Sadece bir restoran değil o, bir hafıza.
Ernest Hemingway orada oturmuş, yazmış.
Restoranın menüsünden çok, duvarlarında biriken hatıralar anlatılıyor.
Bizde yaşanmışlıktan çok ‘konsept’ seviliyor.
Türkiye’de restoranların iç mimarisi konuşuluyor.
Avize markası, sandalye tasarımı, barın rengi…
Ama menüye sadakat, lezzete vefa, müşteriye samimiyet?
Bir mekânın ‘ruh’ sahibi olması için yaşanmışlığa ihtiyaç var.
Ve yaşanmışlık zamanla olur, sabırla olur.
Bence şehirlerin hatıra noktaları olmalı.
Paris’in Les Deux Magots’u varsa…
Roma’nın Antico Caffe Greco’su varsa…
İstanbul’un da Pandeli’si vardı, Rejans’ı vardı.
Ama birçoğu ya kapandı ya da ruhunu kaybetti.
Çünkü biz mekânı sahiplenmeyi değil, tüketmeyi öğrendik.
O yüzden bu yazıyı, bir çağrı olarak da okuyun.
Bir gün yolunuz Madrid’e düşerse Botin’e uğrayın.
Ama sadece yemek yemek için değil.
300 yıllık bir hafızanın içinde oturmak için.
Sonra dönün kendi şehrinize ve düşünün.
Acaba bizde hangi restoran 300 gün bile kapısını kapatmadan hizmet veriyor?
Biz neden bir mekânı birlikte yaşlandırmayı öğrenemiyoruz?
Keşke mekanlarımız, şirketlerimiz, kurumlarımız da 300 yıldan daha fazla yaşasa ve bizler de anılar biriktirmeye devam etsek.
6