Kapımızdaki bomba

Yıl 1992 ya da 93...

TRT’de “terör” konulu bir programda çıkmıştım.

Teröre karşı keskin ifadeler.

Suikastlere karşı keskin açıklamalar yapmıştım.

O tarihlerde Hürriyet’in Ankara Temsilcisi’ydim.

Gazetenin Cinnah Caddesi’ndeki binasından içeri girmiş, arkadaşlarla kısa bir sohbetten sonra ikinci kattaki odama geçmiştim.

Tam masaya oturmuştum ki...

Müthiş bir patlama. Cam çerçeve inmiş, ben kendimi masanın altına atmıştım.

Balkona bomba atıldığını düşündüm ilk anda.

Meğerse bizim binanın önünden geçen kaldırıma bırakmışlar bombayı.

Arkadaşlarımın çalıştığı salonun camları inmiş.

Ciddi bir panik.

Neyse ki can kaybı olmamıştı.

O gün polis ve MİT gelip uzun araştırmalar yapmıştı.

Sonuç, PKK demişlerdi.

Belki de bir uyarıydı.

Sonradan meslek hayatımızda hep bir PKK terörü oldu.

Hiç bitmedi. Ölümler, acılar, gözyaşları.

Suikastler, baskınlar, bombalı tuzaklar...

Şırnak’ta tugayın bahçesinden teröristlerle çatışmaya gitmek üzere havalanan helikopterlerdeki o askerlerimizi hiç unutur muyum?

O kahramanları...

Meslek hayatımızın neredeyse tamamı terörle mücadelenin ağır ve acı faturalarını izlemekle geçti.

Birkaç nesil böyle büyüdü.

Nihayet hayatlarımızı, geleceğimizi işgal eden bu acının sonuna geliyoruz.

Silahın değil siyasetin hâkim olduğu,

Demokrasinin serpilip geliştiği Terörsüz Türkiye’nin başlangıcı olsun bugünler.

Bizler çok acı çektik.

Ve sonunda bugünlere geldik.

Öncelikle bu uğurda can veren bütün şehitlerimizin önünde saygıyla eğiliyorum.

Terörsüz Türkiye ideali için büyük bir sorumluluk alarak siyasi varlığını riske atarcasına bu çağrıyı yapan MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’yi,

Ve bu yolda yine cesaretle Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin iradesini ortaya koyan Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ı bütün kalbimle kutluyorum.

Bu süreci bir kuyumcu titizliğiyle yürüten Dışişleri Bakanı Hakan Fidan ve MİT Başkanı İbrahim Kalın ile bütün isimsiz kahramanları saygıyla selamlıyorum.☺️