Bencilliklerden çok yorulmak, yeterince büyümek demek. Birilerini mutlu ettiğin sürece sevildiğin bir dünya, illüzyondan farksız. Mutlu edemediğinde de, birilerinin istediklerini yerine getirmemeye başladığında da, kendin olmayı kabullenip çırılçıplak kaldığında da sevilebiliyor musun? Neden birilerinin seni kabullenmesi, onların isteklerini yerine getirebildiğin, olmanı istedikleri insan olduğun sürece? Gerçek sevgi, bu kadar koşullu, bu kadar bencil olabilir mi?🙄