Benim simidim senin simidin

İzmit simidi: İdeal ölçüde, gevrek olmasına dikkat edilen ve mutlaka odun fırınında pişen simit.

Ankara simidi: Diğer simitlere göre daha ince, küçük ve yoğun pekmezli bir simit.

Manisa taban simidi: Bölgede yetişen nohutlardan elde edilen mayayla yapılan simit.

İstanbul simidi: Pekmezleme işlemi ön pişirme olmadan soğuk yapılan simit.

İzmir gevreği: Pekmezleme işleminde farklı yol kullanılan, ön pişirme ile yapılan simit.

Kütahya gül simidi (pembe simit): Osmanlı döneminden beri bilinen ve gizli bir tarifle yapılan simit.

Buyurun size ülkemize özgü birkaç simit çeşidi.

Vedat Milor bir tartışma başlattı ve “Diğer şehirlerimiz alınmasın ama İzmit simidi gibisi yok. En iyisi onlar” dedi.

Kütahya karıştı, Ankara üzüldü, İzmir sinirlendi, Manisa “Ne oluyoruz yahu” diye çıkıştı, İstanbul ise tebessüm edip “Hadi oradan” dedi...

Biraz baktım...

İzmit simidinin odun fırınında pişiyor olması biraz fark yaratıyor, evet. Ama en iyisi mi, inanın böyle iddialı bir laf edemem. Kaldı ki bence böyle işlerde kalabalığın, nüfusun da büyük etkisi var.

Sen yoğun talebe yetişmeye çalışırken ne pekmezi, ne odun fırınını ne de diğer özellikleri umursarsın. Fabrikasyona bağlayıp geçersin ve kaliteyi düşürürsün.

Bence nüfusu az illerimizde kalitenin iyi olmasının başlıca sebeplerinden biri budur.

Bir de damak zevki meselesi var. Ben mesela Ankara simidini pek sevemedim.

Ama İstanbul’da bazı yerlerde tattığım en güzel simitleri yedim.

O yüzden tartışmada tarafsız kalacağım ve en iyisi İzmit’tir, Ankara’dır, İstanbul’dur demeyeceğim.

Simidin en iyisi işini en temiz, en özenerek, en kaliteli ve doğal malzemeyle yapılan yerdedir. Bu, işletmeye göre her yerde olabilir.

Simittir yahu alt tarafı...