Konserlerin dili şehrin ritmi

Yaz konserlerinin hız kazandığı bu günlerde Konstantinos Argiros ve Aurora, İstanbul’daydı. Morrissey konseri ise iptal oldu. Yapay zekâ ve müzik platformları gündeminden bir süreliğine uzaklaşıp sahne ışıklarına odaklanalım.

İlk durağımız Konstantinos Argiros. Yunan sanatçı, Harbiye Cemil Topuzlu Açıkhava Tiyatrosu’nda, Özel Zapyon Rum Okulu’nun 150. yılı anısına düzenlenen gecede sahne aldı. Konserin en dikkat çekici anıysa sahne öncesi Afroditi Chatzimina’nın hiçbir tanıtım yapılmadan 30 dakika şarkı söylemesiydi. Kim olduğunu ancak ertesi gün gelen basın bülteninden öğrensek de Türkçe ve Yunanca şarkılarla ortamı ısıttı.

Konstantinos Argiros ise gecenin açılışını “Athina Mou” ile yaptı. Karşısındaki 4 bin 500 kişiyi görünce gözleri doldu. Gecenin sonuna kadar sesindeki güç ve sahne hakimiyetiyle sadece Yunanistan’dan gelen dinleyicileri değil, Türkiye’deki hayranlarını da etkiledi. O günden bu yana Argiros dinliyorum. Dolayısıyla bir geçer not da benden gelsin.

Öte yandan Morrissey’in sabırsızlıkla beklenen ve biletleri tükenen konserinin iptal haberi geldi. Açıkçası bu pek şaşırtıcı olmadı; turnesinin bazı duraklarında da grup üyelerinden birinin sakatlığı nedeniyle iptaller yaşanmıştı. Morrissey konser iptalleriyle zaten “klasik” olmuş bir isim.

Bu hafta müziğe fazlasıyla doymuş olabilirim. Çünkü kişisel favorilerimden Aurora, 6 yıl aradan sonra KüçükÇiftlik Park’ta sahnedeydi ve ben ön saflardaydım! Konserin açılışını Aleyna Tilki yaptı. Yakında yayınlamayı planladığı rock albümünün çıkış şarkısı “Bitti”yi seslendirdi.

Tecrübeli bir sahne kadrosu kurmuş ve bu tarz ona oldukça yakışmış. Konuk sanatçı olarak Selut’ü de sahnesine taşıdı. Alternatif pop ve rock birleşimi performanslar, temiz ve etkileyiciydi.

Ardından sahneye çıkan Aurora ise her ne kadar şarkı listesi beni tatmin etmese de performans kalitesi, dünya gündemine dair duyarlılığı ve sahne sohbetiyle geceyi adeta bir grup terapisine çevirdi. Her birimizi farklı bir duyguyla ama ortak bir tatminle evimize uğurladı.

Yazın ortasında sahneden yükselen ses, sadece notalardan ibaret değildi. Argiros’un duygusal yoğunluğu, Aurora’nın iç dünyaya açılan performansı ve Morrissey’in beklenip de gelemeyişi... Her biri bu sezonun müzikle kurduğumuz bağını başka bir açıdan hatırlattı.

Kimi zaman hayranlık, kimi zaman hayal kırıklığı ama hepsinin ortak paydası; sahneden yayılan o titreşim. Ve bu titreşimin, müzikle yeniden kendimize dönmenin yollarını sunduğu günlerdeyiz.🤗