‘Sörfçü’de ana karakter eşyalarının yanı sıra akıl sağlığını yitirme noktasına geliyor. Baş etmekte zorlandığı durum, öte yandan yiyecek ve içecek noksanlığı ve en önemlisi Avustralya’nın kavurucu güneşi... Çete üyelerinin sürekli alaycı yaklaşımları, tacizleri derken delirmenin eşiğine yaklaşan bir profile ulaşıyoruz.

Genel bir çizgide Avustralya’da geçen ve coğrafyanın kendine özgü koşullarının, ikliminin gölgesini düşürdüğü ‘Walkabout’

(Yön: Nicolas Roeg/1971), ‘Wake in Fright’ (Yön: Ted Kotcheff/1971) ya da ‘The Proposition’ (Yön: John Hillcoat/2005) gibi filmler her daim benzer duyguları yaşatmıştır izleyenlere. Bu yapımlarda karakterler sıcağın ve vahşi doğanın unsurlarının etkisiyle farklı bir mücadeleyi, direnişi de sürdürmek zorundadır. Bu esnada psikolojik sorunlar da

kıyıya vurabilir.

Nitekim ‘Sörfçü’nün kahramanı da belli bir noktadan sonra akıl yitiminin sınırlarına ulaşıyor. Yönetmen Lorcan Finnegan ana karakterin bu zihinsel bulanıklığını aktarırken Leh görüntü yönetmeni Radek Ladczuk’un güneşin yakıcı etkisini hissettiren kadrajları ve François Tétaz’nın çarpıcı müziği de en önemli destekçileri olmuş. Tabii ki giderek tuhaf bir çizgiye taşınan karaktere hayat veren Nicolas Cage’in performansı da genel tabloya büyük bir katkı sunuyor. Usta aktör son dönemde karşımıza çıktığı bir başka yapım olan ‘Domuz’dakine (Pig) benzer bir profili canlandırırken (kariyerinin başında da unutulmaz David Lynch filmi ‘Wild at Heart’taki ‘çılgın âşık’ rolü vardı) çıldırma noktasına geldiği sahnelerde sanki senaryonun dışına çıkıyor ve kendi tarzında doğaçlama döktürüyor!

Lakin bu öne çıkan dikkat çekici olumlu unsurlarına rağmen ‘Sörfçü’nün şöyle bir problemi var; bizi birçok sahnesiyle ana karakteri gibi gerçeklikten uzaklaştırıp paranoya çizgisine götürüyor ama nihayetinde bu duruma ilişkin doyurucu bir savunma yapamıyor. Film bazı bölümlerde ‘Acaba rüya mı’ ya da ‘Tüm yaşananlar karakterin zihninde mi gerçekleşiyor’ duygusunu hissettiriyor ama söz konusu gerçeküstücü anların açıklaması güçlü değil. Dışarıdaki eleştirmenlerin yazılarına göz attım, bazıları bu durumu dert edinmemiş ancak benimle aynı çizgide olanlar da var tabii.

‘Eril zorbalarla mücadele’

Öte yandan filmde sahili mesken tutan çetenin lideri Scally’yi 2 Temmuz’da aramızdan ayrılan Julian McMahon’ın canlandırdığını belirteyim. Eski Avustralya başbakanlarından William McMahon’ın oğlu olan aktörün kariyerindeki en önemli iz,

iki plastik cerrahın yaşadıklarını anlatan ‘Nip/Tuck’ dizisi olmuştu. Oğlunu ve köpeğini kaybeden yaşlı meczupta da Nicholas Cassim’i izliyoruz.

Yönetmen Finnegan ve senaristi Thomas Martin öykünün esin kaynakları arasında, Burt Lancester’lı, 1968 yapımı, John Cheever uyarlaması ünlü ‘The Swimmer’ın (bizde ‘Âşıklar’ adıyla gösterilmişti) olduğunu belirtmişler. Bu arada The Guardian eleştirmeni Xan Brooks ‘Sörfçü’yü özetle yabancı addedilen (ABD’de kaldığı için aksanı değişmişti, bu filmde belirtiliyor) orta yaşlı bir adamın, sahili memleket toprağı olarak kabul eden yerli, eril zorbalara karşı verdiği mücadelenin ifadesi olarak tanımlamış. Bu ‘metaforik’ bakışı bir hayli beğendiğimi söylemeliyim.

Çocukluğunun geçtiği plajdan kovulmasıyla oradan ayrılmayı hedefleyen ama meselesini halletmeden de gitmek istemeyen kahramanıyla ‘Sörfçü’, seyircisinin kafasını karıştırma konusunda başarılı ama sanki o karışan kafamızı sakin bir kıyıya ulaştırsaydı daha iyi olurmuş gibime geldi! Öykünün başında derdini ana karakterinin oğluna söylediği “Dalgaların karşısında ya sörf yaparsın ya da sular altında yok olursun” tespitiyle dillendiren, görsel açıdan tuhaf bir çekiciliğe sahip, bizi merak duygusuna sürükleyen bir yapım var karşımızda...