Ödüm kopuyor

Her ölüm erkendir.

Her ölüm tatsızdır.

Nasıl gelirse gelsin can acıtıyor.

Ama böylesi bir ölüm... Ahh!

Güllü’yü severdim ben.

Yıllar yıllar öncesinden bilirdim şarkılarını.

Bu yazıyı tam da onun “Ödüm Kopuyor” şarkısında dediği gibi, “Dışarıda yağmur var aldırmıyorum, masamda resmin var kaldırmıyorum” modunda, yağmurun sesiyle yazıyorum.

Evinde kızı ve arkadaşlarıyla eğlenirken camdan düşmüş Güllü.

Biz severiz komplo teorilerini, herkes bir katil arıyor hafta sonundan beri.

Ha günün sonunda bir ‘operasyon’ da çıkabilir bu işin içinden, şaşırmam...

Yani planlı veya plansız birinin onu attığı ortaya çıkar falan. Her şey mümkündür.

Ama nasıl olursa olsun gitti Güllü. Artık biri mi yaptı yoksa kendi mi düştü kafamda deli sorular benim de var...

Aslında ‘ödüm kopuyor’ evlatları ona bir şey yaptı diye yalan yok!

Neyse.

Gerçekten arabesk deyince adı altın harflerle yazılacak biriydi... Büyük sözleri, büyük sesiyle söylerdi.

Şimdi ahh çekmek kaldı bize arkasından!

Vefa neydi?

Gördüm cenaze görüntülerini. Yok öyle sanatçı dediklerimizin çoğu! Ha varlar ama sadece isimleriyle varlar.

Sadece ‘PR’ malzemesi olan ‘çelenk’leriyle varlar.

Ne acı değil mi?

Ayrıca Sinan Akçıl doğru söylüyor; yakında bir ‘Best Of Güllü’ albümü görürüz.

Biri akıl edip hemen çıkartıverir, o cenazeye gitmeyen şarkıcılar da ‘ben söyleyeceğim ben’ diye sıraya girerler.

Oysa Ahmet Kaya yıllar önce söylemiş ‘Hep sonradan gelir aklım başıma’ diye...

Biz neden böyleyiz?

Neden ders almıyoruz ve hep sonradan geliyor bazı şeyler aklımıza?

Yaşarken bilsek keşke insanların kıymetini. Gece dışarıya çıktığımda görmeye başlamıştım Güllü efektini.

Ne zaman bir sanatçı sahnesinden Güllü şarkısı patlatsa içerideki herkes eşlik ediyordu.

Yani zaten ‘Z’ kuşağı bile artık bilmeye başlamıştı onu.

İlla ölmesi mi gerekirdi?

O yüzden çıkaracağınız “Best of Güllü” albümüne muhtemelen saygım da

olmayacaktır.