Şu muhteşem hikaye ne güzel anlatıyor vicdanı ve hayatlarımızdaki önemini:

Ateş, su, rüzgâr ve vicdan sıkı arkadaş olmuşlar. Çekememezlik, dedikodu, ihtiras girmemiş aralarına.

Bir gün içlerinden birisi kaygıya kapılmış; “Ne kadar iyi arkadaşız, hep birlikteyiz. Ama bir gün kaybolursak, nasıl bulacağız birbirimizi?..”

Ateş; “Dert değil, ben nereye gidersem gideyim, dumanımı görüp o yöne gelir beni bulursunuz” demiş.

Su da rahat konuşmuş; “Beni kaybedersiniz, sesimi dinleyin, o ses nereden geliyorsa ben

oradayım.”

Rüzgâr ise şöyle bir esip, gülümsemiş; “Beni kaybetmezsiniz, merak etmeyin!”

Vicdan ise arkadaşlarına bakıp, düşünmüş bir süre:

“İyisi mi siz hiç beni kaybetmeyin, ben bir kez kaybolursam, bir daha kolay kolay bulamazsınız!”

O nedenle tüm gücümüzle haykıralım;

“Ey vicdan, biz yaptık sen yapma, bizi yalnız bırakma!..”🤔