‘Sizler benim elmaslarımsınız’

18’inci yüzyılda geçen tarihi bir film için kostüm hazırlayan ve başta patronları olmak üzere kadınların çalıştığı bir terzi atölyesi... Ferzan Özpetek öyküsü 1970’lerde biçimlenen son filmi ‘Elmaslar’da seyircisini nostaljik bir yolculuğa çıkarırken sinema sanatının arka sokaklarında gezdiriyor ve en önemlisi, karakterleri vasıtasıyla kadın dayanışmasının da altını çiziyor.

T anınmış bir yönetmen çok sevdiği, daha önce birlikte çalıştığı kadın oyuncularıyla bir öğle yemeğinde buluşuyor. Gayet keyifli bir ortam; makarna yeniyor, şarap içiliyor. Sonrasında yeni bir senaryonun okuma provalarına, rol dağılımına vs. geçiliyor. Peşi sıra söz konusu filmin içinde buluyoruz kendimizi. 70’li yıllar... İki kız kardeşin; Alberta ve Gabriella’nın işlettiği bir terzi atölyesindeyiz (şimdinin deyişiyle modaevi). Canova Terzihanesi olarak bilinen bu yapının patronlarından abla Alberta temkinli, mesafeli ve adeta kalpsiz görünüyor, sistemin aksamadan işlemesi için kuralcı kişiliğini sürekli ortaya sürüyor. Gabriella’ysa kederli, daha sıcak ve insani bir portre çiziyor.

Atölye katları, geniş hacimli salonları ve odalarıyla dinamik bir merkez. Adeta nefes almaksızın devam eden bir yoğunluğa sahip. İki kız kardeşin kurduğu çatı altındaysa işlerin ortaya çıkmasını sağlayan kayda değer bir emekçi grubu var. Hep birlikte yeni bir projenin ete kemiğe bürünmesi için gayret gösteriyorlar. Oscar ödüllü kostüm tasarımcısı Bianca Vega’nın da içinde olduğu, yine Oscar ödüllü bir yönetmenin elinden çıkacak film için çalışacaklar ve hikâyesi 18’inci yüzyılda geçecek bu projedeki kostümleri yaratacaklar. İşe koyulurlar ama bütün bu süreçte sadece giysilerin ortaya çıkışında değil, atölye dahilindeki neredeyse her bireyin kişisel serüvenlerinde de geziniriz...

Sinemasal yolculuğunu İtalya’da biçimlendiren Türk yönetmen Ferzan Özpetek 15’inci çalışması ‘Elmaslar’da (Diamanti) iç içe geçmiş ama daha çok ana omurgası 70’li yıllarda biçimlenen bir öykü anlatıyor. Özpetek’in gerçek adıyla rol aldığı bu yapım önce yönetmenin çekmek istediği filmin temellerinde dolaşıyor, sonrasında da yapıtın kendisini izliyoruz. Bu yer yer hatıralar ve otobiyografik unsurlar taşıyan bir adım. Özpetek yardımcı yönetmenlik yaptığı dönemlerde çalıştığı projeler için gezdiği terzi dükkânlarının, moda merkezlerinin havasını, duygusunu, kendi içindeki dinamikleri perdeye taşımış. Yönetmenin ifadesiyle bu filmdeki karakterler ve mekânlar mesleğin ilk aşamalarında tanıştığı harika kostüm tasarımcılarının, önemli yönetmen ve oyuncuların, büyülü yerlerin kendi belleğinde bıraktığı izlerin bir tür yansıması.