Belki de asıl mesele futbolda değil bizde

SON haftalarda yaşanan bahis ve şike operasyonları, futbolun artık sahadaki 22 oyuncunun mücadelesi olmaktan çıktığını bir kez daha gösterdi.

Evet, “Temiz Futbol” mottosu umut verici.

Destekliyorum.

Çünkü hepimiz yıllardır bunu bekliyoruz. Adil bir oyun; gerçek rekabet...

Ben futbolu, tribünde olmayı seviyorum.

Ve en çok da oğlum Atlas’la yaşadığım baba oğul ritüellerini seviyorum. 

Maça gittiğimiz günler bizim için takımdan, skordan bağımsız özel bir alan.

Birlikte yaptığımız o yolculuk, statta ısınmayı izlerken yaptığımız o küçük sohbetler, maç sonrası eve dönerken analizlerimiz Atlas’la kurduğum en güçlü bağlardan biri.

Ama son dönemde şunu fark ediyorum.

Biz futbolu seviyoruz ama o oyunun etrafındaki gürültü dengemizi bozuyor.

Kavga var; hakaret, şüphe, dilde hırçınlık, tribünde gerginlik, sokakta ayrışma var.

Geçen hafta Atlas’la bir maçtan çıktık; sonuçla ilgili değildi derdimiz, atmosferle ilgiliydi.

13 yaşındaki bir çocuğun yüzündeki hayal kırıklığı, bu ülkede futbolun ne hale geldiğinin en net fotoğrafıydı.

O akşam bana dedi ki.

“Baba, bu kadar sinirlenecek ne var? Bu oyun değil mi?”

O kadar basit ve o kadar doğru...

Biz futbolu keyif almak için mi izliyoruz, yoksa kendi sinirimizi

beslemek için mi?

Son yaşananlar gösterdi ki; futbolun sorunu

sadece fanatizm değil.

Artık işin içine para, manipülasyon, sistemli çürümüşlük de girmiş.

Bu yüzden olayların üzerine gidilmesini önemsiyorum.

Geç kaldık mı? Belki.

Ama temizlik için hiçbir zaman geç değildir.

Futbol sadece maç sonucu, hakem hatası, transfer haberinden ibaret değil.

Futbol, çocukların hayali; şehrin ruhu, kültür, tarih ve en çok da oyun demektir.

Bazen düşünüyorum...

Belki de asıl mesele futbolda değil, bizde.

Siyasette sert bir dil, toplumda gerginlik var, günlük hayatta tahammül eşiğimiz düşmüş.

Futbol sadece aynayı tutuyor.

Ama ben yine de şuna inanıyorum.

Bir gün Atlas, benim ona anlattığım oyunu gerçekten görecektir.