İnsanlığa bye bye

Kim bilir o anda yerde yatarken ne düşündü? Belki bizim gibi o da konduramadı kızına... Hâlâ yanlışlıkla düşüp düşmediğini anlamaya çalışıyordu. Belki de aradan geçen o kısacık üç-beş saniyede anlamıştı kendine kurulan tuzağı...

Bende yükseklik fobisi var. Yaşayan bilir: Yüksek bir yerin yamacına gittiğim zaman, böyle sanki içim çekiliyor.

Gençken azdı, sonradan daha da arttı. Filmlerdeki düşme sahnelerine falan bakamıyorum.

O yüzden şarkıcı Güllü’nün beşinci kattan düşerek ölmesi gözümün önüne bile getiremediğim bir şey.

Zaten korkunç bir ölüm.

Bir de çocuğu tarafından itilmiş olabileceğini konduramadım uzun süre.

Dünyanın bu kadar kötü olabileceğine ihtimal vermek istemedim belki de.

Kızının, annesiyle ilgili önceden söyledikleri için bile “Her ailede hırgür yaşanabilir, kızgınlık anında söylenen kötü sözler olabilir” diye düşündüm.

Halbuki pencereyi, kamerayı, açıyı falan hesaplamak...

Sesler anlaşılmasın diye bilerek müzik açmak...

Oynamadan duramadığı şarkıyı seçmek...

Gelince itmek, arkasından “Bye bye” demek...

Güllü’nün düşünce hemen ölmediğini biliyoruz. Olaya tanık olan komşular öyle söylemişti.

Konuşamasın, gerçeği söyleyemesin diye başında tantana yapmak, yaygara koparmak...

Kim bilir kızının konuşmasına izin vermediği Güllü o anda yerde yatarken ne hissetmiştir?

Belki bizim gibi o da konduramadı kızına... Hâlâ yanlışlıkla düşüp düşmediğini anlamaya çalışıyordu.

Belki aradan geçen o kısacık üç-beş saniyede anlamıştı kendine kurulan tuzağı...

Olayı konuştuğumuz bir anne dedi ki: “Belki o halde bile evladını ele vermek istemedi...” Olabilir mi? Annelik güdüsü, yavrusunu yine de affedebilir mi?

Bilemezsiniz ki.

Yanıldık, tufaya düştük, çünkü böyle katmerli kötülüğe ihtimal vermedik. Daha doğrusu ihtimaller ortadaydı da inanmak istemedik.🤫