DUBAİ’YE TAŞINMAK HAYATIMIN KIRILMA NOKTASI OLDU

◊ 3 yaşında çalışmaya başladınız ve neredeyse tüm yaşamınız çalışarak geçti. Şan, şöhret, başarı... Bunların hepsi çocukluk ve ergenlik döneminiz boyunca hayatınızdaydı. Ne zaman kendinizi gerçekten buldunuz?

- Amerika’dan ayrıldığım zaman diyebilirim. Önce Los Angeles’tan New York’a gittim. Ailem New York’ta yaşıyor, onlara yakın olmak istiyordum. Orada olmayı da seviyordum. Ama New York çok hızlı bir şehir ve güçlü bir endüstri temposu var.

Sonra Londra’ya taşındım, kendimi bir oyuncu olarak gerçekten zorlamak istedim. West End’de tiyatro yaptım. Ama yine sürekli eğlence sektörünün içinde olduğumu fark ettim. Kendim için gerçek anlamda mola vermiyordum.

Dubai’ye taşındığımda ise her şeyden koptum ve kendime ilk kez gerçekten zaman tanıdım. Seyahat edebildim, yalnız kalabildim, aile kurmayı düşünmeye başladım, hayattaki temel değerlerim üzerine kafa yordum ve kendi hayatımı inşa etmeyi düşündüm. Sanırım asıl kırılma noktası o zamandı. Oyunculuğu ne kadar sevdiğimi, sektörü ne kadar özlediğimi fark ettim ama aynı zamanda belli bir mesafede durabilmenin ne kadar önemli olduğunu da anladım. Özel hayatım için alanım vardı. Bu, daha önce hiç yaşamadığım bir şeydi, nasıl bir his olduğunu bile bilmiyordum. Dengeyi ve huzuru bulmak, kamuoyunun dışında da gerçek bir hayat yaşayabilmek benim için çok kıymetli.

OĞLUMUN BÖYLE BİR İLGİYE MARUZ KALMASINI İSTEMİYORUM

◊ Bu süreçte hiç “Geri dönmek zor olur mu” diye düşündüğünüz oldu mu? Bugün yeniden o yoğun ilginin ve spot ışıklarının içine dönmek size ne hissettiriyor?

- Beni gerçekten endişelendiren tek durum, New York’tayken oğlumla yürüdüğüm zamanlar. Onun böyle bir ilgiye maruz kalmasını istemiyorum. Açıkçası beni kaygılandıran tek şey bu. Bunun dışında ben alışığım. Beni pek etkilemiyor. Çok fazla paparazzi ve kameranın olacağını bildiğim yerlere gitmiyorum.

◊ Oğlunuza öğretmek, aşılamak istediğiniz en önemli şeyler neler?

- Henüz 2 yaşında. O yüzden şimdilik küçük şeylerle başlıyoruz. “Lütfen” ve “Teşekkür ederim” demek gibi. Bunlar çok önemli. Neden teşekkür ettiğini, neden lütfen dediğini bilmesi... Bu saygıyla ilgili ama aynı zamanda hayattaki değerlerle de ilgili. Onun dünyaya açık, dünyadan korkmayan, özgür ve mutlu bir insan olmasını istiyorum. İyi bir insan olmayı bilmesi ve benim de ona iyi bir insan olmayı öğretmem çok önemli. Başkalarına iyi davranan bir insan olsun istiyorum.