Açık alan mı açık kandırmaca mı

HERKESİN alışkanlığı kendine. Buna saygım sonsuz; sigara içenlere de.

Ama bu saygı, sigara içmeyenlerin haklarını yok saymak anlamına gelmemeli.

Ben hayatım boyunca hiç sigara içmedim.

Bir kez olsun denemedim bile.

Ama sigara içen arkadaşlarıma gösterdiğimiz anlayışın, aynı ölçüde bize gösterilmediğini düşünüyorum.

Bir dönem vardı.

Kafeye gitmek işkenceydi.

Lokantada yemek yerken tabağınıza değil, dumanın yönüne bakardınız.

Sonra Türkiye çok doğru bir iş yaptı.

Kapalı alanlarda sigara yasağı geldi.

Ve bu yasa öyle böyle değil, gerçekten iyi uygulandı.

Bir süre sonra Avrupa’da örnek gösteriliyorduk.

Her yer nefes aldı; çocuklar, yaşlılar, astımı olanlar ilk kez rahat etti.

Sonra ne olduysa oldu.

Bir “yaratıcı” zekâ devreye girdi.

O “açık alan” dedikleri yerlerin çoğu aslında açık falan değil.

Dört tarafı kapalı; üstü brandalı, cam fanus gibi yerler oldu.

Eskiye döndük; ve size gönül rahatlığıyla şunu söylüyorlar.

“Burası açık alan, sigara serbest.”

Kimin için?

Sigara içenin özgürlüğü mü, yoksa içmeyenin sağlığı mı?

Bir dönem denetimler gerçekten ciddiydi.

Mekânlar ceza yemekten korkardı.

Kimse yasağı delmeye cesaret edemezdi.

Bu “açık alan” meselesi herkesin kafasını karıştırdı.

Kusura bakmayın ama ben söylüyorum.

Yasa güzel, uygulamalar yetersiz kaldı.

Eğer bu bir kural ise, ihlal edenin canını acıtacak bir karşılığı olmalı.

Sadece işletmelere değil, bireyler için de böyle olmalı.

Bir de şu “açık, kapalı” tanımı var ki; asıl çözülmesi gereken yer burası.

Dört tarafı kapalı, üstü azıcık açık bir yere “açık alan” demek, aklımızla alay etmektir.

Bunu başarmıştık; şimdi neden geriye gidelim?

Sigarasız ortam sadece yasayla olmaz, doğru.

Ama toplumsal bilinç de, uygulanan bir kural olmadan gelişmez.

Sigara içmeyenlere duyulan saygı, aslında hepimizin yaşam kalitesine duyulan saygıdır.

Ve bu, kimsenin keyfine bırakılacak bir mesele değildir.