1955 model GIbson J-200 gitar hediye etti 

Hazırlık sürecinde Bruce’la ne kadar yakın çalıştınız?

Bruce’la epey zaman geçirdim. İlk kez Londra’da, sahneye çıkmasından hemen önce tanıştım. O akşam bayağı vakit geçirdik, film üzerine konuştuk. Ertesi gün Los Angeles’a döndüm ve bana bir telefon geldi. Bruce, Los Angeles’a gitar gönderiyordu; 1955 model bir Gibson J-200.

Yanılmıyorsam “Nebraska” albümünü kaydederken kullandığı gitar 1954 Gibson J-200’dü. O gitara bir yıl farkla en yakın olanı bulmaya çalışmış. Ben de öğrenmek için o gitarı kullandım.

Sonra akşam yemeğine davet etti. Bruce ve eşi Patti Scialfa ile yemek yedik. Harika atlarıyla tanıştım. Oradan çıkarken Bruce’la Patti’nin birbirlerine hâlâ ne kadar âşık olduklarını görmek beni çok etkiledi.

Daha önceki bir röportajınızda Bruce’un en zor anlarıyla empati kurabildiğinizi söylemiştiniz. Hangi deneyimleriniz buna yakın geldi?

Bruce “anda olma” duygusundan uzaklaştığını hissetmiş. Kendi hayatının içinde bir izleyici gibi… Sanki hayatı karşısında olup bitiyor ve o sadece izleyiciymiş gibi yaşamaya dair korkusu vardı. Bence bu, birçok insanın bir şekilde paylaştığı bir his. Kimseye dilemem ama böyle hissetmek çok insani bir korku.

Ben de hayatımın bazı dönemlerinde bunu yaşadım. Zaman sanki çok hızlı akıyor, elimden kayıp gidiyor gibiydi. Nasıl kök salacağımı bilmiyordum. Bu beni korkutuyordu. Ayrıca gelecekle ilgili çok büyük şüphe ve kaygı yaşadığım dönemler oldu. Sadece kendi geleceğim değil bizim geleceğimiz, daha varoluşsal krizler…