Çok başarılı ama hayattan memnun olmayan bir alimin, sınırsız ilim ve dünyevi zevkler için ruhunu şeytana satmasını anlatır.

Goethe, Urfaust adıyla 18 yaşında başladığı oyunu, 1806’da Faust I ve 1832’de Faust II adıyla iki büyük bölüm halinde yazarak 83 yaşında ölümünden kısa bir süre önce bitirebilmiş.

Daldan dala konduğumuz, konsantrasyonumuzun son derece kısa süreli, zayıf ve sınırlı olduğu bu devirde tek bir esere bir ömür adamak delilik gibi geliyor.

Ama sanat ve yaratıcılık da delilikle birleşince evrensel ve ölümsüz bir başyapıta dönüşüyor işte.

Faust, yıllar geçse de eskimeyen, hatta sahneye her dönüşünde yeniden doğan eserlerden.

Oyun, yurtdışında tiyatro sahnelerinin vazgeçilmezlerinden biri olsa da Türk tiyatro sahnesinde çok uzun bir zamandır yoktu.

Her anlamda zor bir eser çünkü ve ne şanslıyız ki uzun yıllar sonra, Devlet Tiyatroları’nın 75’inci yıl kutlamaları kapsamında yeniden sahnelenmeye başladı.

FAUST’A DEV PRODÜKSİYON

Geçen hafta Ankara’da ziyaret ettiğim Devlet Tiyatroları Genel Müdürü Tamer Karadağlı ile Faust üzerine uzun uzun konuşmuştum, anlattıkları heyecanımı öyle artırmıştı ki, izleyeceğim günü iple çekiyordum.

Ve sonunda geçtiğimiz hafta oyunu İstanbul’da Atatürk Kültür Merkezi’nde izledim.

Yaklaşık 3 saat süren bu dev prodüksiyon, yalnızca bir tiyatro oyunu değil; adeta sahnede yaşayan, hayat bulan bir sinema filmi gibiydi.

Dekorlar görkemliydi, kostümler oyunun ruhunu iliklerine kadar yansıtıyordu, müzikler ve ışık tasarımı ise sahnenin her duygusunu izleyicinin içine işliyordu.

Yönetmen koltuğunda Ayşe Emel Mesçi vardı ve oyunu izlerken salonda onun da bulunması ayrı bir keyifti.

En çok ne etkiledi biliyor musunuz?

Oyunculuklar.