73 YAŞINDA KOCA BİR BEBEK: ORHAN PAMUK

ŞÖYLE demiş Orhan Pamuk:

- Annem Nobel Ödülü alınca doğru yaptığımı anladı. O zamana kadar hep şüpheliydi.

- Mimarlığı bırakmıştım, romancı olayım diye. Annem, ‘Oğlum 40 yaşındasın, üniversite affı çıkmış, yeniden gir mimar ol’ derdi. Beni deli etmek için mi, yaptığım şeye inanmadığı için mi böyle yapardı?

- Benim mensup olduğum sınıfa ve kültüre öfkem sadece siyasi değil, kişisel şeylere de dayanır.”

Abicim.

Gelmişsin 73 yaşına. Daha anneni bile aşamamışsın.

Bir “koca bebek” gibi hâlâ “annem benim başaracağıma hiç inanmamıştı” diyerek ağlaşmak da neyin nesi?

Bir alınganlık, bu kadar mı uzatılıp sündürülür?

Annene duyduğun öfkeyi röportajlarda anlatmak yerine git bir terapiste de çocukluğuna falan insinler. 

73 yaşına gelmiş bir insan bütün dünyaya kendini kanıtladığı halde hâlâ ve ısrarla “Ailem hep akademisyen olan abim Şevket’i başarılı bulurdu, bütün umutlarını ona bağlamışlardı. Ama ne oldu? Nobel’i ben aldım” duygusundan milim kurtulamaz mı? Aşmaya çalışsana bunları.

Annesiyle babasıyla çelişkiler yaşamayan yoktur ama çok az kimse bunu hayatının merkezi haline getirir.

Sen ki hayatı derinlemesine kavrama, hayatı anlamlandırma iddiası taşıyan bir romancısın.

Yakışıyor mu anne / baba dairesinin içine hapsolmak.

Kaç yaşına kadar annenle, babanla uğraşmaya devam edeceksin abi.

Ne kadar da “uncool” bir adamsın.🤫