KİMSE BANA ‘BİZ SENİ FİKİR ÖNDERİ OLMAN İÇİN SEÇTİK’ DEMEDİ

◊ Bugün sizin kalibrenizde bir oyuncunun moda, politika, hayat ile ilgili ekran dışında yaptıklarıyla ilgili nasıl bir sorumluluğu var sizce?

- Özellikle Bob Dylan’ı canlandırdıktan sonra şunu hissediyorum: Hayattaki arayışım yüzde yüz sanatsal bir arayış. Benim önümde duran gerçek armağan bu. Sahip olduğum yeteneğim. Bunun dışında bir şeymişim gibi davranmak bana tuhaf geliyor. Bob da mesela hiçbir zaman bir ahlaki pusula olmayı kabul etmedi.

Düşünsenize, sayısız seçmeye girmişsiniz, birçok kez reddedilmişsiniz... Sonra bir şekilde Hollywood’da bir kariyer edinmişsiniz ve ardından çıkıp “Ben herkes için etik bir örnek olmak istiyorum” diyorsunuz. Bu bana çok garip geliyor. Tabii, bunun tam tersini de istemem ama bu konudaki düşüncem gerçekten bu.

En basit haliyle benim yeteneğim oyunculuk yapmak, sanat üretmek. Kendim hakkında bundan daha büyük bir şey düşünmek bana tuhaf geliyor. Çünkü kimse bana dönüp “Biz seni bir fikir önderi olman için seçtik” demedi. O yüzden bu meseleye artık çok fazla kafa yormadığımı söyleyebilirim. Gittikçe daha fazla iyi işler üretmeye odaklanmak istiyorum.

Büyük olma arzumun peşinden gidiyorum

Oscar yarışının en çok konuşulan isimlerinden Timothée Chalamet ile tören öncesinde bir araya geldik. Oyuncu, yaptığımız röportajda son filmi “Marty Supreme”e duyduğu tutkuyu açıkça ortaya koydu. Bu film onun için kişisel bir yolculuktu. Ödülü Michael B. Jordan’a kaptırmış olsa da, 30 yaşında üç Oscar adaylığına ulaşan Chalamet döneminin en başarılı oyuncularından. Bale ve opera hakkında yaptığı olumsuz açıklamalar nedeniyle ödülü kaybettiği yönündeki yorumlar ise tamamen yanlış. Çünkü söz konusu açıklamalar, Akademi üyeleri final oylamalarını tamamlayıp oylarını teslim ettikten sonra yapıldı.

Şimdi “Marty Supreme” filminin çekimlerine dönüp baktığınızda, “Değiştirsem” dediğiniz bir şey var mı?

- Hayır. Bob Dylan’ın da dediği gibi; arkaya bakma, olan oldu. Yaptığımız işle gurur duyuyorum.

 Peki, Marty karakterinde kendinizden bir şeyler buldunuz mu?

- Evet, kesinlikle. Oyunculuk kariyerime başlamadan önceki bana en çok benzeyen karakter buydu. Hedeflerine ulaşmak konusunda fazlasıyla hırslı bir karakter. Galiba beni ona en çok yaklaştıran şey de buydu. Kariyerimde ulaşmak istediğim yere gitme konusundaki o sert kararlılık, o itici güç, “Hayır” cevabını kabul etmemek...

Özellikle sinema sektöründe, ilk başlarda o kadar çok reddediliyorsunuz ki... Yolun en başında size inanan tek kişi çoğu zaman yine kendiniz oluyorsunuz. O yüzden Marty’de en çok bağ kurduğum taraf buydu. Ve Josh’un (Safdie) bende, başka yönetmenlerin daha önce görmediği bir şeyi görmüş olmasından da ayrıca gurur duyuyorum. Bana “Little Women”, “Call Me by Your Name” ya da “Wonka”dan çok farklı bir “ben” olma alanı açtı. Bu karakter daha içgüdüsel, vahşi biri.

Filmin yönetmeni Josh Safdie, Marty’nin bir hayalin peşinden giderken hayatın akıp gitmesine izin verdiğini söyledi. Siz de çok genç yaşta büyük bir çıkış yaptınız. Hiç kendinizi böyle bir girdabın içinde, hayat başka bir köşede akarken siz bambaşka bir yolculuğun içindeymiş gibi hissettiniz mi?

- Bunu özellikle 22 yaşımdan 26 yaşıma kadar çok yoğun hissettim. Yani kariyerimin gerçekten ivme kazandığı dönemde, sanki bir anda ayağımın altındaki zemin çekilmiş gibi oldu. Bu yüzden “Call Me by Your Name”, “Beautiful Boy” ve o ilk dönem yaptığım işlerle ne kadar gurur duysam da... “Marty Supreme” ve “A Complete Unknown” benim için çok özel bir yerde duruyor. Dönüp baktığımda da Bob Dylan ve Marty rollerine ayrı bir gururla bakıyorum. Çünkü kariyerinizin başındaki filmlerde sizden bir beklenti yok. Dış dünyanın dikkat dağıtıcı gücü henüz üzerinize gelmemiş oluyor.🙄