Evet sanat ‘yapaylaştırılamaz’

Dün yazmıştım hologramla yöntemiyle sahneye çıkan Müslüm Gürses ve Sefo düetini.

Amacım 5G’ye gönderme yapmak, bir de özledik be Müslüm Baba mesajı vermekti aslında.

Teknolojinin şahaneliğini bir kenara bırakırsak, kaybedilen değerleri bize hatırlatmasını da alkışlarsak, bu işin sahne sanatlarının yerini alacağını düşünenlerden değilim.

Orası başka.

Orası duygu arenası.

Sanatçılar bağ kurar izleyenlerle, gözlerinin içine bakar.

Haydi gel de bu göz göze gelmeyi yapaylaştır!

Mümkün değildir.

Mesela ben Günay sahnesinde Mahsun Kırmızıgül’ü seyrettiğimde benzer duyguları yaşadım.

Nasıl mı?

Oturuyor Mahsun sahnede yüksek bir tabureye, arkadaki ekranda bir anda Bergen çıkıyor, klibi, şarkısı vesaire.

Bir o söylüyor, bir Mahsun.

Kısa süre sonra bakıyorsunuz Burhan Çaçan, sonra Cem Karaca...

Bir yerde Mahsun giriyor, bir yerde kaybettiğimiz isimler.

Bakın böyle geçiyor duygu, diğer türlü alamam ben o duyguyu.

Sadece “Vay be güzel olmuş” der geçerim.