Handan İnci ve Estetik Büyülenme-Özge Şahin

Handan İnci’nin eleştirel bakışında yakın durduğu zemin Rita Felski’nin Edebiyat Ne İşe Yarar? kitabında tartışmaya açtığı bir edebiyat eseri karşısında “büyülenme” ve “şok” evrelerini içerir. Modern edebiyat eleştirisi, bu yaklaşımın tam tersi kutbunda yer alan mesafeyi zorunlu kılsa da, Felski’nin bir eser karşısındaki büyülenmeden kastettiği, “safdil bir kapılma değil, odaklanma, tüm dikkatini ona verme ve güçlü bir bağ kurma” girişimidir.

Handan Hoca’nın dipnotlar ve geniş kaynakçalarla kuşatılmış en “ciddi” yazılarında bile okurken duyduğu hazzı hissettirmek gibi bir gayreti de vardır. Akademik formasyonu İstanbul Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı gibi geleneksel bir kaynağa dayansa da Handan Hoca’nın çalışma hayatı ve akademik işleri “cansız ve donuk” bulduğunu sıkça dile getirdiği bu mirası kendine özgü biçimde sürekli olarak revize etti. Bu yüzden edebiyat tarihi çalışmaları arasında Ahmet Midhat, Fatma Aliye, Beşir Fuad, Nâbizâde Nâzım, Nahid Sırrı Örik onun yazıları ve incelemelerinde kuru bir ansiklopedi maddesi olmaktan çıkar, birer roman kahramanına dönüşür. Özellikle Beşir Fuad’ın yazıları ve polemiklerini Şiir ve Hakikat’te (YKY, 1999) bir araya getirirken muarızları ve müttefikleriyle birlikte yazarı tüm yönleriyle kuşatan bir dünya kurar.🤨