Dijital ölümsüzlük

Çin’de son yıllarda hızla büyüyen bir teknoloji alanı var: Dijital ölümsüzlük.

Yapay zekâ sayesinde artık insanlar sadece fotoğraflarda ya da eski videolarda yaşamıyor; sesleriyle konuşuyor, mimikleriyle gülümsüyor, hatta yakınlarıyla sohbet etmeye devam ediyor.

Vefat eden insanların dijital klonları oluşturuluyor.

Peki soruyorum size, bu durum yas sürecini nasıl etkiler?

İnsanlığın en eski duygularından biri olan “yas” kavramı tamamen değişecek gibi.

Eskiden kaybettiğimiz biriyle vedalaşmanın yolları belliydi. Fotoğraflarına bakar, eski mesajlarını okur, ses kayıtlarını dinlerdik.

Zaman geçtikçe anılar yumuşar, acı şekil değiştirirdi. Yasın doğasında biraz da “kabullenmek” vardı.

Şimdi ise bu teknoloji, o vedayı sürekli erteleyen yeni bir kapı açıyor.

Kaybettiğiniz birinden her gün “Günaydın” mesajı geldiğini düşünün.

Sizinle eski anıları konuşabiliyor.

Hatta verdiği cevaplar, onun hayattayken kullandığı kelimelere ve ses tonuna benzeyecek şekilde tasarlanıyor.

Bir anlamda ölüm fiziksel olarak gerçekleşiyor ama dijital varlık devam ediyor.İlk bakışta kulağa teselli gibi geliyor.

Belki gerçekten bazı insanlar için öyle de olabilir.

Özellikle ani kayıplarda ya da ağır yas süreçlerinde, sevdiğiniz kişinin sesini yeniden duymak, onu görmek, konuşabilmek insana kısa süreli bir rahatlama sağlayabilir.

Ama tam da burada insan psikolojisinin en kırılgan alanlarından birine giriyoruz:

Gerçekle bağın yavaş yavaş bulanıklaşması.

Çünkü yas, sadece üzülmek değil. Yas aynı zamanda yokluğa alışma süreci.

İnsan zihni, kaybı kabullenerek hayata devam etmeyi öğrenir.

Peki dijital var olma devam ederse o zaman insan gerçekten vedalaşabilir mi?

Belki de geleceğin en büyük yalnızlığı burada başlayacak. Gerçek insan ilişkileri yerine, kaybettiğimiz insanların algoritmalarıyla bağ kuracağız.

Üstelik bu bağ, tamamen bizim duymak istediklerimize göre şekillenecek.

Ama gerçek de şu ki aslında geri gelen kişi değil; onun verilerden oluşmuş yankısı olacak.🙄