Mühendis kızlardan mühendis annelere

PÜREN’i ilk kez arkasında bulutlarla görmüştüm.

Çanakkale Köprüsü’nün inşasında çalışan gencecik bir mühendisti.

Bulutlara doğru 320 metre yükselen bu mühendislik harikasında,

Köprünün çelik halatları gerilirken onlar kedi yolunda yürüyorlardı.

Mühendis Kızlar projesini başlatıp kurumsallaştıran Limak Yönetim Kurulu Başkanı Ebru Özdemir’le nasıl mutluydular.

Yaratmanın, mimarinin zirvesindeydiler.

Onlar, bu projeye gencecik mühendis kızlar olarak başladılar.

Ve şimdi mühendis anne oldular.

Önce şu duygumu paylaşmalıyım:

“Şantiyelerde, yollarda, köprülerde çalışan mühendis anneler; anne olmakla mühendisliğin yaratıcı hikâyesini o kadar güzel anlatıyorlar ki... Heyecan, iş planlaması, özen, sabır ve sevgi. Bütün bunları hem mühendis olarak hem de anne olarak yavrularında yaşıyorlar.”

Ebru Özdemir - Püren Tezcan

Şimdi hikâyemize geçebilirim.

Köprüde çekilmiş bu fotoğrafın üzerinden 3 yıl geçmiş.

Önceki hafta gittiğimiz Barselona-Real Madrid maçı öncesinde görmüştüm Ebru Özdemir’i.

Heyecanlıydı. Yüzünde tatlı bir telaş.

“Nedir bu heyecan?” diye sormuştum.

“Mühendis kızlar toplantısı vardı. Birçok mühendis kızımız artık mühendis anne.”

O kadar etkilemişti ki bu söz beni...

“Mühendis kız olarak başlayanlar, şimdi mühendis anne...”

Merak ettim.

-Kimler mesela?

İşte 3 yıl önceki o gencecik mühendis, o gün artık bir anneydi.

Ve törene kızıyla gelmişti.

Püren Tezcan yıllar sonra şöyle diyordu:

“Mühendis Kızlar ailesine 2017 yılında katıldım ve yaklaşık sekiz yıldır büyük projelerde çalışma fırsatı buldum. Bugün ise hayatımdaki en önemli unvan ‘anne’ olmak. Bir yaşında bir kızım var; artık deneyimli mühendisken deneyimsiz bir anne oldum.”

HAYATIMIN EN DEĞERLİ YAPISI

Püren, Adana’da çevre mühendisliği okuduktan sonra Çanakkale Köprüsü’nün inşasında görev alıyor.

Ve bugün hem mühendis hem de bir anne olarak bu muhteşem ilişkiyi bakın nasıl anlatıyor:

“Mezun olup Adana’dan Çanakkale’ye geldiğimde ben de köprü de çok küçüktük. Yıllar içinde birlikte büyüdük; o görkemli bir köprü oldu, bana ise mühendislik aşkını tattırdı. Hayatımdaki en anlamlı anlardan biri ise kızımı ilk göz ağrım olan 1915 Çanakkale Köprüsü’nden geçirmekti. Bu yüzden eski dostumla kızımı tanıştırmak benim için tarifsizdi. Bugün artık biliyorum ki bazı yapılar çelikle, betonla ve hesaplarla yükseliyor; bazıları ise sevgiyle, emekle ve sabırla. Ben hem köprüler inşa eden bir mühendis hem de bir insanın hayatına yön vermeye çalışan bir anne olarak hayatımın en değerli yapısını büyütmeye devam ediyorum.”

Ne güzel anlatmışsın...