Oyunculukta samimiyet

Tilbe Saran’ın bir videosuna denk geldim.

Oyunculuktaki samimiyet ve gerçeklik üzerine konuşurken çok ilgimi çeken bir hikâye anlattı.

Hikâyesi hem köpeklerin sandığımızdan daha zeki ve güçlü sezgileri olan canlılar olduğunu gösteriyordu hem de oyunculuk üzerine önemli tespitlerde bulunuyordu. 

Anlattıklarını sizlerle de paylaşmak istiyorum.

“Stanislavski’ye göre iyi oyunculuk, ‘oynuyor gibi yapmak’ değil, gerçekten o anda var olmaktır. Stanislavski’nin yönettiği bir oyunda, oyuncularından biri her gün köpeğini de provalara getiriyordu. Gün boyu bir köşede uyuyan köpek, prova bitimine yakın herkes yerinden kalkmadan hemen önce uyanır, tasmasını ağzına alır ve kapının önüne geçerek sahibini beklerdi. Stanislavski, köpeğin bu zamanlamayı nasıl bu kadar kusursuz yaptığını anlamaya çalıştı ve durumu çözdü: Köpek, oyuncuların günlük hayattaki doğal konuşma tonlarına ve iletişimlerine geri döndüklerini fark ediyordu.

Oyuncular yapay ‘sahne tonunu’ bırakıp günlük insani ritimlerine geçtiklerinde, köpek prova bitiminin geldiğini anlıyordu.”

Hikâyede köpek, prova sırasında insanların yapmacık konuşmalarıyla doğal konuşmaları arasındaki farkı ayırt edebiliyor.

Oyuncular gerçekten rolün içinde olmadığında ses tonları, ritimleri ve enerjileri değişiyor. 

Köpek de provanın bittiğini, insanların yeniden kendi doğal hallerine döndüğünü hissediyor.

Çıkarılan ders sadece oyunculuk için değil, hayat için de geçerli:

Samimiyet taklit edilebilir ama tamamen kopyalanamaz.

Hayvanlar özellikle beden dili ve enerji konusunda çok hassastır.

Yapmacıklık ile doğallık arasındaki fark, çoğu zaman fark edilenden daha belirgindir.

Hayvanlarla çok vakit geçiren biri olarak ben de bunu sık görüyorum. 

Köpekler ve kediler, gerçekten sevenle, seviyor gibi yapan arasındaki farkı çoğu insandan daha hızlı anlıyorlar. 

Bu yüzden hayvanlarla kurulan bağda samimiyet saklanması en zor şeylerden biri.

Kedinizin, köpeğinizin sevmediği insanları sorgulayın derim. 

Sizin göremediklerinizi görüyor olabilirler.