UMUT İÇİN UMUDUMUZU KAYBETMEDİK

BAZI dosyalar bir annenin bekleyişidir. Bir babanın bitmeyen itirazıdır. Bir kardeşin her sabah yeniden başlayan umududur.

Ben de bir dosyayı hatırlatayım.

Aslında sembol olaylardan biridir.

Türkiye’de yorgun mermiyle ölen çok insan oldu.

Ama 2012 yılında İzmir Karabağlar’da, parkta kaydırakta oynarken vurulan 6 yaşındaki Umut Ceylan’ın yüzünü hiç unutmadım.

Umut, okul kaydının yapıldığı günün akşamında arkadaşlarıyla oynamaya çıkmıştı.

Hayatının en sıradan ve en güzel anlarından birini yaşıyordu.

Sonra bir kurşun geldi.

Nereden geldiği tam olarak anlaşılamayan bir kurşun...

Ve Umut artık yoktu.

Yıllar süren soruşturmalar yapıldı.

Sanıklar yargılandı.

Mahkûmiyet kararları verildi.

Kararlar bozuldu.

Yeniden yargılamalar yapıldı.

Sonunda delil yetersizliğinden beraat kararı çıktı.

Hukuk kendi kuralları içinde kararını verdi.

Ama geriye başka bir soru kaldı.

O kurşun nereden geldi?

Bir çocuğun hayatını kim elinden aldı?

İşte tam da bu yüzden bazı dosyalar kapanmıyor.

Bugün yeniden açılan dosyalara bu yüzden değer veriyorum.

Umut Ceylan dosyasını Adalet Bakanlığı yeniden ele almalı.

Yorgun mermiyle ölen o minik bedenler adına da sembol olması için...

Umut Ceylan