Derken Norveç Parlamentosu’na kadar ulaştı. Üstelik ritmi, oturumu yöneten Meclis Başkanı verdi tokmağıyla. 

İşin daha ilginç tarafı şu:

Ortada ne bir

tehdit var.

Ne bir meydan okuma.

Ne de kimseye “Biz en büyüğüz” diyorlar.

Sadece eğleniyorlar.

Tam olarak hoşuma giden ve dünyanın da satın aldığı duygu bu işte.

Çünkü son yıllarda milliyetçilik “kaşları çatık”, “sesi yüksek”, “öfkeli” bir duygu olarak pazarlanmakta.

Norveçliler ise başka bir şey gösteriyor hepimize: “Tarihini sevebilirsin. Kültürünle gurur duyabilirsin. Atalarını da hatırlayabilirsin. Ama tüm bunları yaparken kimseyi korkutmana da gerek yok.”

Bir davul yeter.

Bir ritim yeter.

Bir de hayali kürek.😐