MEĞER O TELEFONU BİR KİŞİ AÇMIYORMUŞ

Telefon dolandırıcılığı haberlerini yıllardır yaparız.

Ve ne zaman bir haber çıksa, Yılmaz Erdoğan’ın “Organize İşler” filminden sahneler canlanır kafamda.

Arka mahallelerden birinde, eski bir dükkân...

Duvarda, sigaradan sararmış bir takvim...

Masanın üzerinde eski model bir telefon...

Bir köşede çay bardakları...

Kapıda bekleyen üç beş “uyanık.”

Fakat Maslak’ta basılan uluslararası suç şebekesine ait merkezin fotoğraflarını görünce fena halde yanıldığımı anladım.

Açık bir çalışma alanı...

Bilgisayarlar...

Kulaklıklar...

Masalarda “frappuccino” bardakları...

Sanki bir teknoloji şirketi ya da müşteri hizmetleri merkezi.

Ama değil.

İstanbul’un göbeğinde insanları polis, savcı, banka görevlisi diye arayan uluslararası bir dolandırıcılık organizasyonunun merkezi burası.

En şık kıyafetleri içinde yirmili yaşlarında kadınlar, erkekler...

Sabah mesaisine yeni başlamış gibiler.

Akşam da işten çıkar gibi çıkacaklar.

Aradaki saatlerde ise binlerce kilometre ötedeki insanların hayatlarını altüst edecekler.

En şaşırtıcı olan da şu. Yıllardır mağdurların hep aynı cümleyi kurmasına

pek de inanmadık.

“Nasıl oldu anlamadım...”

“Sanki hipnotize olmuştum...”

“Bir anda kendimi para gönderirken buldum...”

Tüm bu ifadeler, “Hadi canım bu kadar da olmaz” dedirtti bize.

Ama bal gibi de olurmuş.

Çünkü mesele insanların “saf” olması değil. Karşımızda sanılandan daha profesyonel bir yapı olması.

Psikoloji bilen...

Hangi cümlede paniğin yükseleceğini hesaplayan...

İtirazlara nasıl cevap verileceğini ezberleyen...

Yapay zekâyla sesini değiştiren...

Senaryosu bilgisayar ekranında açık...

Profesyonel bir ekip!

Eskiden suç, karanlık sokaklarda saklanırdı. Şimdi plaza katında kahvesini içip, bilgisayarını açıyor.🤨