Tam “Ege yine ısınıyor” derken...

Bu kez Harbiye’den görüntüler geldi.

5 bin kişilik Açıkhava tıklım tıklımdı.

Sahnede Yunanistan’ın genç yıldızı Konstantinos Argiros...

Yanında Sıla...

Binlerce kişi aynı anda hem Türkçe hem Yunanca söylüyor, ellerindeki beyaz mendilleri sallıyordu.

Kimsenin aklında Ege’deki kıta sahanlığı yoktu.

Kimse adaları konuşmuyordu.

“İşte bu bizim hikâyemiz...”

Baklavanın kime ait olduğunda anlaşamıyoruz da bir şarkının nakaratında buluşabiliyoruz.

Aynı gün batımında...

Ya da aynı denizde...

Bu da bana şunu düşündürdü.

Belki de mesele hiçbir zaman Ege değildi.

Asıl mesele kendimize fazla benzeyen bir komşu görmekti.

Çünkü insan bazen en çok, kendine benzeyene kızıyor.😐