MEVLEVİLİKTE MUTFAK İNSANIN OLGUNLAŞTIĞI YER

Konya’da geçirdiğim iki gün boyunca edindiğim en net düşüncelerden biri de: Konya mutfağını yalnızca yemeklerle anlatmaya çalışmak eksik kalır. Mevlevi mutfak anlayışını da atlamamak gerek. Mevlâna’nın 22. kuşak torunu Esin Çelebi Bayru Hanımefendi ve Konya mutfağı üzerine yıllardır çalışan araştırmacı Saime Yardımcı ile uzun uzun sohbet ettik.

İkisinin de işaret ettiği ortak nokta aynıydı: Mevlevilikte mutfak, yemeğin piştiği yerden önce insanın olgunlaştığı yerdi.

Bu bakış açısı Konya mutfağına dair ezberleri bozmaya yeter. Çünkü bugün gastronomiyi çoğunlukla reçeteler, malzemeler ve teknikler üzerinden konuşuyoruz. Oysa Mevlevi geleneğinde mutfak, bütün bunların çok ötesinde bir anlam taşıyor. Matbah-ı Şerif adı verilen bu bölüm, yalnızca yemek hazırlanan bir alan değil; derviş adaylarının ilk eğitimlerini aldığı, sabrı, tevazuyu, disiplini ve hizmet etmeyi öğrendiği bir okul olarak görülüyor.

Esin Çelebi Hanımefendi’nin anlattıklarına göre dergâha gelen bir derviş adayı eğitimine semahanede başlamıyor. Önce mutfağa giriyor. Günlerce odun taşıyor, kazan temizliyor, sofrayı hazırlıyor, hamur yoğuruyor, yemek dağıtıyor, bulaşıkları yıkıyor. Aynı işleri defalarca tekrar ediyor. Bunun amacı iyi bir aşçı yetiştirmek değil; insanın kendi nefsini tanımasını sağlamak. Çünkü Mevlevilikte yapılan işin büyüklüğünden çok, o işi hangi niyetle yaptığınız önem taşıyor.

Saime Yardımcı’nın altını çizdiği nokta da bu düşünceyi tamamlıyor. Ona göre Konya mutfağını farklı kılan yalnızca tarifleri değil, o tariflerin arkasındaki hayat anlayışı. Bu mutfakta israfa yer yok. Ölçü, denge ve bereket en az lezzet kadar önemli. Belki de bu yüzden Konya mutfağı, yüzyıllar boyunca büyük değişimler yaşasa bile özündeki sadeliği ve vakarını koruyabilmiş.

Sohbetlerimiz sırasında beni en çok etkileyen konulardan biri de ateşin Mevlevi kültüründeki sembolik anlamı oldu. Ateş yalnızca yemeği pişiren bir unsur değil; insanı olgunlaştıran, hamı pişirip kemale erdiren bir metafor olarak görülüyor. Bugün günlük hayatta kullandığımız “pişmek” kelimesi bile burada bambaşka bir anlam kazanıyor. Kazanın başında geçirilen saatler, beklemek, tekrar etmek, aynı işi özenle sürdürmek... Bunların tamamı karakter eğitiminin bir parçası olarak kabul ediliyor. Mutfağın merkezinde aslında yemek değil, insan var.

Bütün bunları dinledikten sonra Konya sofralarına yeniden bakmaya başladım. Fırın kebabı, tirit, etli ekmek, bamya çorbası ya da su böreği... Evet, bunların her biri şehrin gastronomi kimliğinin önemli parçaları. Ama onları değerli kılan yalnızca lezzetleri değil. Arkalarında yüzyıllar boyunca şekillenmiş bir düşünce sistemi var. Sofraya oturmanın da, ekmeği bölüşmenin de, yemeği hazırlamanın da bir adabı bulunuyor. Belki de bu yüzden Konya mutfağı, insanın sadece karnını değil, zihnini de doyuran ender mutfaklardan biri.

İŞTE LEZZET NOKTALARINDAN BAZILARI

* Lokmahane: Selçuklu mutfağı örnekleri servis eden tek yer. Kayısılı et başta olmak üzere farklı pek çok yemek bulabilirsiniz.

* Hasan Şendağlı Yağ Somunu Fırını: Küflü peynir karışımı ile hazırlanan çıtır pidenin mucidinde çatal

servisi yok, bol tereyağlı müthiş lezzeti elle yemek şart.

* Ehil Fırın: Meşhur Konya furun (fırın) kebabının en iyi adreslerinden. Üç ve dördüncü kuşak işin başında

* Sema Lokantası: Şehrin en sevilen esnaf lokantalarından. Özellikle döneri ve haşlama etini denemek gerek.

* Bolu Lokantası: Etli ekmek ve farklı pide çeşitlerinin her türlüsü burada var.

* Tandırcı Emine Abla: Dükkânın içindeki tandırların başında sadece kadınlar çalışıyor.

* Beyza Huri Pastanesi: Modern, Fransız tarzı iyi ürün kullanıp özel tatlılar yapan şehrin en yenilerinden.

* Aydın Çavuş: Meram Belediyesi tesisi hem çok şık hem de et yemekleri son derece iyi.

* Tayyar Atiker Düğün Yemekçisi: Konya düğün yemeği geleneğini siniler üzerinde aynen düğün yemeği menüsü ile yaşatıyor: Bamya çorbası, etli düğün pilavı, zerde.