Utanma duygumuzu kaybettik, hükümsüzdür

Manchester United-Liverpool rekabeti sınıfsaldır.

Celtic-Rangers mezhepseldir. Real Madrid-Barcelona derin siyasal bir ayrılığı simgeler. Inter’le Milan’ı yabancı karşıtlığı ayırmıştır birbirinden. Ben 30 yıllık futbol izleyicisi, 20 senelik de profesyoneli olarak hâlâ şu sorunun yanıtını bulamıyorum: Galatasaray’la Fenerbahçe’nin birbirinden farkı nedir? Gençlerbirliği’yle Ankaragücü’nü ne ayırır? Ülkedeki en büyük kamplaşmayı belki de futbol yaratıyor ancak temeli bomboş. Sebepsiz, anlamsız, fütursuz bir savaş.

Önceki gün Ankara Eryaman Stadı’nda bu fütursuz savaşın çok alçak, çok bayağı bir örneği yaşandı. Bir sporsevmez kriminal, temelsiz nefretini masum bir çocuğun formasının üzerine kusmaya çalıştı. Bilenler bilir, ben Gençlerbirliği taraftarıyım. Aynı zamanda eski amatör futbolcusu ve 2822 numaralı kongre üyesiyim. Ancak taraftar olmak aklını kaybetmek değildir, Eryaman Stadı’nda olanlardan utandım, sıkıldım, berbat oldu gecem. Son dönemde ülkece utanma duygumuzu kaybettik, bunu geri kazanmanın yolu da utanılacak şeylerden ar etmeyi hatırlamaktan geçiyor. Cumartesi gecesi Ankara’da yaşananlardan utanıyor, suçlunun suçsuzdan ayrılmasını ve suçlunun esas yerine, demir parmaklıkların arkasına konmasını talep ediyorum.

Buradan Milli Eğitim Bakanı’na ve velilere sesleniyorum: Çocuklarımızı spora, sanata, entelektüel kurslara yönlendirin. Yüzsünler, flüt çalsınlar, lisan öğrensinler, satranç oynasınlar, şarkı söylesinler. Farklılaşsınlar, birey olduklarını hissetsinler. Zira çocukken ayrışamadıklarında, farklılaşamadıklarında, yetişkinlikte çareyi kalabalıklara katılmakta buluyorlar. Fener için ölürüm, Galatasaray için canımı veririm, AHP liderinin kuluyum, BHP’nin kölesiyim, CHP’nin başkanıyım diye kalabalıklarda arıyorlar mutluluğu. Fanatizmin her türlüsü hastalıktır. Futbol fanatizmi de dahil. İlköğretimden başlayarak çözmeliyiz bu problemi. Yoksa bu kamplaşma maalesef yakın gelecekte başımıza daha büyük problemler açacak.