Psikiyatristler psikologlara haksızlık mı ediyor

Son yıllarda ruh sağlığı konusunda toplum olarak çok daha fazla konuşmaya başladık. “Terapiye gidiyorum” demek artık eskisi kadar saklanan bir durum değil.

Psikolog, psikiyatrist, terapi, kaygı, depresyon, tükenmişlik gibi kelimeler günlük hayatımızın içine girdi. Ancak bu farkındalık artarken başka bir tartışma da dikkatimi çekiyor: Psikiyatristler psikologlara haksızlık mı ediyor? Bu soruyu cevaplamadan önce belki de en başa dönüp iki meslek arasındaki farkı doğru anlamamız gerekiyor.

Psikiyatrist, tıp fakültesinden mezun olduktan sonra psikiyatri alanında uzmanlık eğitimi alan bir tıp doktorudur. Ruhsal hastalıkların tanısını koyabilir, gerekli durumlarda ilaç tedavisi düzenleyebilir ve hastanın tıbbi takibini yapabilir. Psikolog ise psikoloji eğitimi almış bir uzmandır. İnsan davranışını, düşünce sistemlerini, duyguları, gelişimi ve kişilerarası ilişkileri inceler. Klinik alanda çalışan psikologlar ise gerekli lisansüstü eğitim ve yetkinlikleri edinerek psikolojik değerlendirme ve psikoterapi süreçlerinde görev alabilirler. Dolayısıyla aslında iki meslek birbirinin alternatifi değil. Birbirinin tamamlayıcısı. Fakat günlük hayatta işler her zaman bu kadar net yürümüyor. Zaman zaman bazı psikiyatristlerin psikologların yaptığı işi küçümsediğini, psikoterapiyi ikincil bir yöntem gibi değerlendirdiğini veya ruhsal problemlerin çözümünde tıbbi yaklaşımı merkeze koyduğunu görüyoruz. Bazı psikologlar da görüşmeler sırasında, kendilerine yönlendirilen kişilerin daha önce “terapiye gerek yok” benzeri yaklaşımlarla karşılaştıklarını anlatabiliyor. Elbette bunu bütün psikiyatristlere mal etmek haksızlık olur fakat iki meslek arasındaki algı farkının zaman zaman danışana da yansıdığı bir gerçek. Diğer tarafta ise bazı psikologların psikiyatriye ve özellikle ilaç kullanımına mesafeli yaklaştığını, kimi zaman “İlaç problemi çözmez” gibi fazlasıyla genelleyici ifadeler kullandığını duyabiliyoruz. İşte bana göre tartışmanın başladığı yer tam burası. Çünkü ruh sağlığı söz konusu olduğunda mesele “ilaç mı, terapi mi?” kadar basit değil.