Miras nasıl pay edilir?

Bugünlerin gündem konusu miras.

Geçenlerde “Ünlüler miraslarını yazmaya başladı ama keşke miraslarından ufak da olsa bir payı STK’lara, yani sivil toplum kuruluşlarına bıraksalar” diye yazmıştım.

Çocuklar, kimsesizler, kadınlar, hastalıklarla mücadele edenler, engelliler, doğa, hayvanlar ve dahası, bunlardan bir ya da birkaçı için çalışan dernekler, vakıflar, kurumlar seçilebilir mesela.

Bir miktar da onlara bırakılır.

Anlamlı olur.

İşte ben bunları düşünür ve yazarken önüme ilginç bir miras paylaştırma haberi düştü.

Sizlerle de paylaşmak istiyorum. 

Üç çocuğu ve birkaç torunu olan bir çift, miraslarını öyle bir şekilde paylaştırmış ki şaşırıyor insan, ilk anda “Neden?” diyorsunuz, sonra düşündükçe mantıklı gelmeye başlıyor.

Çiftin çocukları aslında şimdiden paylarına düşen desteğin bir bölümünü almış. 

İlk evlerini alırken anne-babaları ciddi miktarda yardım etmiş. Torunların eğitim fonlarına da hatırı sayılır paralar yatırılmış.

Çünkü anne-babanın düşüncesi şu: Çocuklarımızın ve torunlarımızın paraya en çok ihtiyacı olduğu zaman biz öldükten sonrası değil. Gençlikleri...

Bence süper ve doğrusu da bu.

Düşünün...

30 yaşındasınız. Ev almaya çalışıyorsunuz. Çocuk büyütüyorsunuz. Okul masrafı, kredi, kira, hayatın bin türlü yükü...

Paraya ihtiyacınız var.

Sonra 60 yaşına geliyorsunuz. Belki evinizi almışsınız, çocuklarınızı büyütmüşsünüz, düzeninizi kurmuşsunuz. 

Ya da yapamamışsınız!

Ve 90 yaşındaki anne-babanızdan size miras kalıyor.

Elbette yine değerlidir.

Ama hangisi hayatınızı daha fazla değiştirirdi?

30 yaşında gelen destek mi, 60 yaşında gelen miras mı?

Ben bu çiftin düşüncesini tam da bu yüzden sevdim.

Üstelik vasiyetleri de klasik değil.

Geride bırakacakları mal varlığını yalnızca çocuklarına vermiyorlar. Üç kuşağa bölüyorlar:

Çocuklara üçte bir.

Torunlara üçte bir.

Bir sonraki kuşağa da üçte bir.

Her kuşağın payı kendi içinde eşit bölünüyor. 

Bir de kimsenin kendi anne ya da babasından daha fazla almaması için özel bir kural koymuşlar.

Mücevher meselesi de ilginç.

Kadının takıları sadece kız torunlara kalacak. 

Erkek torunlara bir şey yok.

Burada aile içinde “Neden bizim oğlana yok?” tartışması çıkabileceğinin de farkındalar.

Ama onların bakış açısı farklı. Mücevherleri para olarak görmüyorlar. Satılacak bir mal değil, ailede kalacak bir hatıra olarak düşünüyorlar. 

Ben çocuklara yaşarken yardım etme ve mirasın çocuklar, torunlar ve sonraki nesle de pay edilmesi fikrine bayıldım.

Buna bir de yazının başında söz ettiğim kendinden olmayan ama ihtiyacı olana yardım etme de eklenirse müthiş olur.