Siz hiç ölen bir şair gördünüz mü?

Renkler de notalar gibidir, ışık saçmayan bir ezgi düşünemezsin ya, öyle…

Soluk bir ay dolanıyorkentin üstünde her geceHer gece bilge bir gezgin tavrıyla adımlıyor yolunu 

‘İlk aşkım ilk heyecan’ gibi

İlk yan yana oluşumuz

Yüzünü bile seçemeden

80’lerin kaset albümlerinin birine tutunmuştuk; (nereden ve nasıl geleceğini bilemeden) çığlık çığlığa savrulduk bir aşka…

Güz yanığı bir durgun 

sessizlikle örtülü

herşey 

ve yırtılmış bir tül gibi 

savrulup duruyor zaman 

Bakabilir miyim demişti

Dinleyebilir miyim?

Anladım:

Durdu zaman…

Suların sesini dinle şimdi 

ormanın fısı

ldayışlarını 

usulca yarılıyor dağların göğsü 

bir aşkı dinlendirmek için

Usul usul gelişti her şey

Kader ne kadar da sessiz ve sakin…

Ve gözleri uzak yamaçlarda aranıp dururken bir şeyleri sessiz ve sakin beklemekte bekledikçe bileylenen yürek 

Döndüm ona sonra

Ve baktı;

Kim olduğum hakkında

Hiç bir fikri yoktu…

Belli ki dağların, denizlerin

ve göllerin üzerinden 

sıyrılıp gelmektedir seher 

Belli ki yakındır 

doğ

ayı ve hayatı sarsacak saat * 

Yakındı ya…

Ve sıyrılıp geldi işte

Hiç tanımıyordum:

Özlemiştim çok

Adını pembe koydum…

Eyvallah.

*Grup Yorum’un ilk albümüydü ‘Sıyrılıp Gelen’… Üniversitenin ilk aylarında almış ve daha kasetin jelatinini bile açamadan, amfide sıranın üstüne bıraktığımda, elimi daha çekmeden bir el uzanıp kapmıştı çoktan…

Dinleyebilir miyim demiştir herhalde. Daha ben dinlememiştim.

Aldı bir anda ve kayboldu bir hafta kadar; sonraki kırk yıl, bir daha o kadar uzaklaşamayacaktı benden.

Biricik eşim ‘pembe kız’ Burcu’yla, bir Ahmet Telli şiirinde buluştu varımız, yoğumuz; hayat olduk birbirimize…

Bugün o büyük şair göçtü bilinmezliğe. Öldü diyorlar da kim inanır?

Siz hiç ölen bir şair gördünüz mü?