Ben inanıyorum ki; Adana’nın hikâyesi bitmez. Çünkü bu şehir yalnızca anlatılacak kadar büyük değil; her anlatıldığında yeniden doğacak kadar canlı, her perdeye sığmayacak kadar derindir. Belki de bu yüzden Altın Koza, Adana’da her yıl yeniden başlar. Işıklar söner, salonlar boşalır, şehir geceye çekilir. Ama bir yerlerde, bir çocuğun gözlerinde, bir sinemaseverin belleğinde, bir sanatçının cümlesinde o ışık yanmaya devam eder. Ve Adana, kendi hikâyesini anlatmayı sürdürür: Perde kapanır; fakat şehir susmaz.🙂