Fransa’da sokağa çıkan çocuklar sadece kalabalık sınıfları, yetersiz öğretmenleri, karmaşık ve adaletsiz üniversiteye geçiş sistemini protesto etmiyor. Bu sistemin kendileri için artış işlemediğini, eğitim haklarının ellerinden alındığını düşünüyor.

Fakat protestolar bugün bitse bile bu konuda geceden sabaha bir iyileşmenin yaşanması mümkün görünmüyor. Bütçede eğitime ayrılan pay azalırken bunu tersine çevirebilecek bir ekonomik durum söz konusu değil. Kamu borcu artarken nüfus yaşlanıyor ve büyüme yavaşlıyor.

Dahası Fransa’daki genç nüfus siyasette kendilerini temsil eden bir yapı olmamasından şikayetçi. Aşırı sağ da mevcut sol partiler de genç nüfusa hitap etmiyor.

Benzer bir durum İspanya’da konut krizi üzerinden yaşanıyor. Göstericiler sadece artan kiralara, turistler yüzünden şişen fiyatlara tepki göstermiyor. Barınma haklarının ellerinden alındığını düşünüyor.

İspanya Başbakanı Pedro Sanchez bu noktada siyasi bir kumar oynayarak erken seçim kararı aldı. Göstericilere “ben sizin yanınızdayım ama elim kuvvetli değil” mesajı vererek seçimden zafer kazanmayı umuyor.

Ancak Avrupa’nın erozyona uğrayan refah devleti modeli siyaseti de aşındırıyor. Göstericiler Sanchez’in yanında olacak mı, kendisi için asıl mesele bu.

Avrupa açısından ise bu gösterilerin yayılma ihtimali olduğu aşikâr. Çünkü Avrupa’nın alıştığı refah devletindeki sorun sadece Fransa ve İspanya’yla sınırlı değil.🙄

FRANSA