Venüs retrosu 2000’ler Türkçe rock sahnesini döndürdü

Günlerdir sosyal medya akışlarımız, astroloji kanalları ve tarot açılımları aynı kehanetle çalkalanıyor: “Venüs durdu, gökyüzü geriledi, eski sevgililerinize hazır olun; kapınıza dayanacaklar, mesaj atacaklar!” Haritalar yanılmış sayılmaz, sevdiğimiz o rock band’ler geri döndü.

Gökyüzünü bilmem ama yeryüzünde canlı müzik anlamında işler tıkırında. Belki eski sevgililerimiz dönmedi ama 2000’lerin o efsane grupları, yıllar süren sessizliklerini bozup teker teker sahneye indi. Aslında her şey yaz başında Çilekeş’in konser haberini vermesiyle başladı. Ardından Şebnem Ferah’ın 6 yıl aradan sonra yeniden sahneye adım atacağı netleşti. Bir jenerasyonun hafızası birden tazelendi. ‘Dinlemeyi özlediğimiz müzikleri neden canlı dinlemeyelim ki’ dendi.

Pek çok kişi bunu geçici bir nostalji rüzgârı sanırken, peşinden kulüp sahnesinin kadim ruhu uyandı.

Gripin’in Blind sahnesinde gerçekleştirdiği “Bir Bronx Gecesi” konsepti, sadece eski günleri anmak değil, Beyoğlu’nun o meşhur rock kültürüne, “biz buradaydık ve hâlâ buradayız” diyen köklü bir selam çakmaktı. O daracık sahnenin ter kokusu, yüksek sesi ve samimiyeti, dijital çağın parlatılmış steril konserlerinden yorulan herkese ilaç gibi geldi.

Ama asıl toplu katarsis, geçtiğimiz günlerde KüçükÇiftlik Park’ta yaşandı. Çilekeş, tam 15 yıl sonra yeniden bir araya gelip “Y.O.K.” albümünün o ilk notasını bastığında, alandaki binlerce kişi için zaman durdu. O gece yaşanan şey sadece bir konser değildi; 30’lu ve 40’lı yaşlarına gelmiş, hayatın çarkları arasında biraz aşınmış ama ruhunu teslim etmemiş bir kuşağın kendi gençliğiyle, öfkesiyle ve tutkusuyla devasa bir hesaplaşmasıydı.

İşin güzel yanı, bu hikâye burada bitmiyor. 8 Kasım’da IF Beşiktaş sahnesinde bu kez Dorian’ı izleyeceğiz. Yıllar sonra yeniden “Bakma Yüzüme” diye haykırırken, 2000’lerin o özgün ve bağımsız ruhunun bir kez daha altını çizeceğiz. Hem de 20 yıl sonra. Dengesiz Herifler de punk sahnesinin özlenen isimlerinden biri olarak ekim başında hemen mini bir turneye çıktı. 10 Kasım’da turnenin son ayağı olarak Blind sahnesinde olacaklar.

Şimdi oturup düşününce insan sormadan edemiyor: Neden şimdi?

Çünkü dijital hız çağının suni üretimlerinden, içi boş tüketim kültüründen hepimiz çok yorulduk. Gerçek enstrüman sesine, bağıran gitarlara, terleyen sahnelere ve hepsinden önemlisi samimiyete acıkmışız. Bu buluşmalar sadece “eski günlerin hatırı” değil; dinleyicinin de grubun da birbirine sunduğu bir tür güvenli alan.

Yani özetle; bırakın eski sevgilileriniz oldukları yerde, tarihin tozlu sayfalarında kalsın. Bize mesaj atan eski sevgililer değil; sahnede bas gitara, davula vurup geçmişi temize çekenler lazım.

Dikkat çekenler

∆ Manifest’in TikTok’da viral olan (onların mı emin değilim ama) “Fan” şarkısını beklerken “Tralala” geldi. İngiltere konserleri öncesinde şık bir hamle yapan grup, söz ve bestesinde tanıdık bir ekip olan INJI, Jonah Jurick ve Alex Graf’a ait şarkıda yine şovunu yapıyor.

∆ Kerem Seçkin, kariyerinin ilk EP’si “City Sketches”ı yayınladı. Beş şarkılık bu enstrümantal proje özgün caz kompozisyonlu besteleri barındırıyor. İlk çalışmasını EP’de derli toplu bir hikâye sunan Seçkin merak uyandırmayı başardı. “Illusions” en sevdiğim işi oldu.